Μπραβο απαιτήσεις!

Σοβαρά και ευτράπελα αρχίζουν να συμβαίνουν τις παραμονές της υπουργικής συνόδου του ΟΑΣΕ στην Αθήνα, με απόντες τους υπουργούς Εξωτερικών των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γερμανίας:

1. Η τουρκική κυβέρνηση απαίτησε -και πέτυχε- να ελέγξουν οι τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας τον χώρο όπου θα διεξαχθεί η σύνοδος του ΟΑΣΕ. Περιέργως (;) οι αρμόδιες διευθύνσεις του ελληνικού ΥΠΕΞ αποδέχθηκαν το πρωτοφανές τουρκικό αίτημα...

2. Οι ισραηλινές Αρχές πιέζουν φορτικά την Αθήνα να επιτραπεί στην αίθουσα της συνόδου η παρουσία ένοπλου Ισραηλινού φρουρού (!) για την προστασία των υψηλών αξιωματούχων του Ισραήλ. Επιπροσθέτως, η απαίτηση περιλαμβάνει και έλεγχο των διαπιστευμένων δημοσιογράφων! Και μη χειρότερα...

Τελευταία νέα για τον Η1Ν1

*****Ο Στράτος Πλωμαρίτης παθολόγος – λοιμωξιολόγος, ο οποίος ήταν επικεφαλής της επιτροπής πανδημίας της γρίπης στο νοσοκομείο Άγιος Παύλος της Θεσσαλονίκης υπέβαλε την παραίτησή του, διαφωνώντας με τους μαζικούς εμβολιασμούς και χαρακτηρίζοντας τα συμφέροντα πίσω από τη νέα γρίπη «τρομερά».

*****Ο παιδίατρος - λοιμωξιολόγος, διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Ειδικών Παθήσεων, Ιωάννης Καβαλιώτης, δηλώνει επιφυλακτικός αναφορικά με το εμβόλιο:

«Είμαι υπέρ των εμβολίων, αλλά σ' ό,τι αφορά αυτό της νέας γρίπης έχω πολλές επιφυλάξεις. Θεωρώ το θόρυβο υπερβολικό, ενώ οι πολίτες έχουν βρεθεί στη δίνη αντικρουόμενων απόψεων επίσημων απόψεων που φάσκουν και αντιφάσκουν. Η επιφύλαξή μου δεν έχει να κάνει με την ασφάλεια του εμβολίου. Θέλω να πιστεύω ότι, εφόσον μας διαβεβαιώνουν ότι είναι ασφαλές, αυτό ισχύει. Δε θεωρώ όμως ότι είναι τόσο άμεσης προτεραιότητας και επείγουσας ανάγκης. Μπορεί να υπάρχει ένα ποσοστό θνητότητας, αλλά ο μαζικός εμβολιασμός δε θα λύσει το πρόβλημα με την έννοια ότι ίσως να μην είναι τόσο αποτελεσματικό, όπως και το εμβόλιο της κοινής γρίπης».

Ο ίδιος προεκτείνει το συλλογισμό του: «Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν πολλά ερωτηματικά, μία «συνομωσία» της νέας γρίπης. Όταν έχουμε τόσα νοσήματα επικίνδυνα, γιατί τώρα θυμηθήκαμε τη νέα γρίπη; Γιατί ξαφνικά όλος ο πλανήτης κινητοποιήθηκε; Γιατί ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, τόσο γρήγορα, πήγε στο επίπεδο 6 της πανδημίας; Υπάρχει πολύ χρήμα γύρω από αυτήν την ιστορία. Όσοι θέλουν να κάνουν το εμβόλιο, να το κάνουν οικειοθελώς και όχι υπό... πίεση». Ο κ. Καβαλιώτης εκτιμά ότι η τήρηση των κανόνων υγιεινής αρκούν για την προστασία από τον ιό.

1.Ο ιός Η1Ν1 εμφανίζει αυξημένη μεταδοτικότητα, αλλά δε φαίνεται να έχει μεγαλύτερη θνησιμότητα από άλλες μορφές γρίπης στο παρελθόν.
2. Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας άλλαξε τα κριτήρια του ορισμού της «πανδημίας», προκειμένου να εντάξει σε αυτήν το νέο ιό.
3. Τα θύματα (θάνατοι) πλην του επιβαρυμένου ιατρικού μητρώου, συνήθως ανήκουν σε κατώτερες εισοδηματικές τάξεις ή χώρες.
4. Μέχρι στιγμής στην χώρα μας υπάρχουν 5 θάνατοι, όλοι συσχετιζόμενοι με ήδη υπάρχοντα ιατρικά προβλήματα. Την δεκαετία του '80, οι θάνατοι από την γρίπη κυμαίνονταν μεταξύ 15 και 50 ετησίως στην χώρα μας.
5.Πρέπει επίσης να έχουμε υπόψη μας και τα εξής:
Για κάθε νέο φάρμακο απαιτείται περίοδος τελικών δοκιμών 2 ετών.
Το εμβόλιο αυτό δεν έχει δοκιμαστεί ούτε 2 μήνες
*****Στην Ελλάδα το 58% των γιατρών και το 90% του νοσηλευτικού προσωπικού δηλώνει ότι δεν σκοπεύει να εμβολιαστεί, την ώρα που οι «ειδικοί» απευθύνουν έκκληση στους πολίτες να εμβολιαστούν
*****Στα τέλη Ιουλίου 2009, η Ένωση Γιατρών της Γερμανίας που στόχο της έχει την ορθή ενημέρωση του κοινού, ώστε να είναι δυνατή η ελεύθερη ατομική απόφαση σχετικά με το αν εμβολιαστεί κανείς ή όχι, δημοσίευσε το ακόλουθο άρθρο:
“«Γρίπη των χοίρων» - ακίνδυνη για τους περισσότερους, κερδοφόρα για λίγους”
(τίτλος πρωτοτύπου: Die SchweineGrippe - harmlos für die meisten lukrativ für wenige)

*****Η πρώην υπουργός υγείας της Φινλανδίας λέει δημόσια ότι η γρίπη των χοίρων είναι "rubbish" και μιλάει για τα εμβόλια και για έλεγχο πληθυσμού!
Μακάρι να ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμα της!
http://atsocnet.blogspot.com/2009/10/former-finland-health-minister.html

*****Η Αυστριακή δημοσιογράφος Jane Bürgermeister έκανε μήνυση κατά του Παγκόσμιου
ΟργανισμούΥγείας, των Ηνωμένων Εθνών, πολιτικών και αξιωματούχων καθώς και
κατά της εταιρίας παρασκευής εμβολίων Baxter, κατηγορώντας τους για τη δημιουργία του ιού Η1Ν1. Η δημοσιογράφος κάνει λόγο για «βιοτρομοκρατία».
Έχει στοιχεία για αυτά. http:// www.tvxs.gr/v21888

*****Το 1976 στις ΗΠΑ, ένα εμβόλιο κατά της γρίπης των χοίρων, το οποίο επίσης εγκρίθηκε βιαστικά, οδήγησε εκατοντάδες άτομα σε διάφορες μορφές παράλυσης

*****«Είναι γελοίο να ισχυριζόμαστε ότι η σύνδεση ανάμεσα σε τόσες πολλές
προκλήσεις αυτισμού και των εμβολιασμών είναι συμπωματική»
Bernard Rimland PhD.


*****«Το thimerosal είναι μια από τις πιο τοξικές συνθέσεις που γνωρίζω.
Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο, από αυτά που ξερώ, πιο θανατηφόρο.»
Dr Boyd Haley Προεδρευων σύμβουλος του τμήματος Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι.

.
*****Ο Dr. Creighton ιστορικός των επιδημικών ασθενειών θεωρεί τα εμβόλια…
«τραγελαφική προκατάληψη»

*****Οι περισσότερες εκφυλιστικές ασθένειες είναι συνυφασμένες με ακτινοβολία,
Ναρκωτικά (χημικά επεξεργασμένη ηρωίνη - κόκα ) , μολυσμένη τροφή ,
( από τι άραγε;) προσθετά , συντηρητικά και Ανοσοποιήσεις ( εμβολιασμούς )
R. Mendelsohn. M.D., Interview Public Scrunity , Mαρτιος 1981 σελ. 22

Η σημερινή Ελλάδα

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό.
Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος. Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας.
Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο. Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν. Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.
Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά. Με λίγη ζήλια. Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς, Τζούλια. Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν.
Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι
ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ. Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας. Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι. Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια. Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες. Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.

Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία. Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον. Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις. Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ. Σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής. Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%. Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ’ οίκον. Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να ’ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν.
Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife. Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται. Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητες της κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι. Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.
Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ζηλεύεις; Δες το νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο; Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση. 5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί; Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν. Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα.
Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ’ το μπαλκόνι. Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρει συγχύσει, δηλώνει αθώα. Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά. Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ. Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.
Του Φώτη Γεωργελέ

Τα «πειραματόζωα» της νέας γρίπης

Ποιοι δοκίμασαν το νέο εμβόλιο για τη γρίπη Α-Η1Ν1; Σε ποιους τεστάρεται το νέο σκεύασμα που ίσως αποτελέσει το εμβόλιο για το Aids; Όλοι έχουμε στο μυαλό μας τους συμμετέχοντες σε κλινικές δοκιμές για νέα φάρμακα ως ένα είδος πειραματόζωου, που αφήνεται εν λευκώ στα χέρια αυστηρών γιατρών με μακριές άσπρες ρόμπες και σύριγγες ανά χείρας. Η αλήθεια είναι ότι κάπως έτσι μοιάζει απλώς υπάρχουν κανόνες, οργάνωση και πάνω από όλα η ελευθερία του συμμετέχοντος να αποχωρήσει όποια στιγμή επιθυμεί από το εν λόγω ιατρικό εγχείρημα. Τι ωθεί όμως κάποιον να θέσει εαυτόν ως «δοκιμαστή» στην υπηρεσία της επιστήμης; Τα χρήματα ή η προσφορά στην ανθρωπότητα; Η ελπίδα ή η απελπισία; Η περιέργεια ή η ανάγκη; Το να δηλώσεις εθελοντής σε κάποια κλινική δοκιμή ανά τον κόσμο δεν είναι δύσκολο. Επικοινωνείς τηλεφωνικά με τους υπεύθυνους ερευνητές ή υποβάλλεις ηλεκτρονικά την αίτηση με τα στοιχεία σου. Το αν τελικά θα γίνεις εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, αναλόγως με τις απαιτήσεις της κάθε κλινικής δοκιμής, αλλά πάνω από όλα από το αν είσαι υγιής ή αν πάσχεις από κάποια συγκεκριμένη νόσο.

Ηλικία, φύλο, ιατρικό ιστορικό, τρόπος ζωής, κάπνισμα, κατανάλωση αλκοόλ, εμβόλια ή φάρμακα που έχουν ληφθεί κατά το παρελθόν είναι σημαντικοί παράγοντες οι οποίοι καθορίζουν την τελική συμμετοχή ενός εθελοντή σε μια κλινική έρευνα.

Σύμφωνα με στοιχεία του Economist, ανά 10.000 εθελοντές 250 είναι αυτοί που περνούν τις προ-κλινικές εξετάσεις,10 όσοι μπαίνουν στην κλινική έρευνα και μόνο 1 αυτός που εγκρίνεται από τους αρμόδιους. Ρίχνοντας μια ματιά στον κόσμο του διαδικτύου διαπιστώνει κανείς ότι τα χρήματα αποτελούν σημαντικό λόγο για να γίνει κάποιος «πειραματόζωο». Το «εθελοντής» αποτελεί περισσότερο «βιτρίνα» των εταιρειών που διεξάγουν τις έρευνες, ίσως για να μην χαρακτηριστεί ο «δοκιμαστής» ως επάγγελμα. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει αφού υπάρχουν εκατοντάδες sites που προτρέπουν όσους δεν έχουν δουλειά ή όσους θέλουν ένα γερό έξτρα εισόδημα, να γίνουν «εθελοντές» σε κλινικές δοκιμές.

Υπάρχουν ακόμη και εταιρείες που «κλείνουν» υποψήφιους πελάτες στις φαρμακευτικές ή προσφέρουν μηχανές αναζήτησης της ιδανικής κλινικής έρευνας στην οποία κάποιος επιθυμεί να συμμετάσχει. Το «ιδανική» εξαρτάται φυσικά από το τι ψάχνει κανείς. Ποια δίνει τα περισσότερα χρήματα αλλά είναι σχετικά ασφαλής; Σε τι απόσταση από το σπίτι βρίσκεται το κέντρο των κλινικών δοκιμών; Τι έξοδα καλύπτει; Πόσες ημέρες ή εβδομάδες πρέπει να αφιερώσεις σε αυτή; Μπορείς παράλληλα να δουλεύεις ή να γυρίζεις στο σπίτι σου το βράδυ; Οι περισσότερες κλινικές έρευνες ανά τον κόσμο πληρώνουν καλά. Δεν βγαίνει μια περιουσία αλλά ο μέσος όρος των 50$ την ημέρα, ακούγεται ελκυστικός. Αναλόγως με το πόσες ώρες και ημέρες χρειάζεται κάποιος να αφιερώσει στη συγκεκριμένη έρευνα η πληρωμή του μπορεί να κυμανθεί από 300$-5.000$. Όσο πιο πολύ κρατήσει η έρευνα τόσα περισσότερα τα χρήματα. Πολλές εταιρείες καλύπτουν έξοδα διαμονής, κόστος εισιτηρίων, γεύματα ακόμη και νταντά για να κρατάει τα παιδιά στο σπίτι. Όχι άσχημα π.χ. για έναν άνεργο, έναν φοιτητή που ψάχνει μια part-time δουλειά ή μια νοικοκυρά.

Κάθε κλινική έχει τον δικό της τρόπο πληρωμής. Συνήθως πρόκειται για δυο τραπεζικές επιταγές. Η πρώτη (το 50% της αμοιβής) δίνεται στο τέλος της κλινικής έρευνας και η δεύτερη στο τέλος της μετα-κλινικής παρακολούθησης. Αν πρόκειται για έρευνα μεγάλης διάρκειας τότε ορίζονται ενδιάμεσα συγκεκριμένες ημερομηνίες πληρωμής.

Οι χώρες με τον μεγαλύτερο αριθμό κλινικών ερευνών είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αυστραλία, η Γερμανία και η Αυστρία. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο δίνεται άδεια για να πραγματοποιηθούν περίπου 1.100 κλινικές έρευνες. Φυσικά το κόστος των κλινικών δοκιμών για πολλές φαρμακευτικές εταιρείες είναι δυσβάσταχτο γι’ αυτό και διενεργούν συνήθως το Τρίτο Στάδιο των ερευνών τους (που απαιτεί από 1.000-3.000 δοκιμαστές) σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, όπου αυτόματα το κόστος πέφτει στο 1/10!

Εκατοντάδες «δοκιμαστές» τείνουν να κάνουν τη συμμετοχή σε κλινική έρευνα επάγγελμα. Αγνοούν τις αυστηρές οδηγίες των γιατρών και των επιστημόνων για το πόσο συχνά μπορούν να συμμετέχουν σε τέτοιου είδους εγχειρήματα (όχι πάνω από 4-5 φορές το χρόνο και ενώ έχει περάσει τουλάχιστον ένα τρίμηνο από κάποια προηγούμενη συμμετοχή σε κλινική δοκιμή). Προσπαθούν να βγάλουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα θέτοντας τον εαυτό τους σε κίνδυνο και κάνοντας τα αποτελέσματα των κλινικών ερευνών αναξιόπιστα. Γι’ αυτό έχουν δημιουργηθεί «ειδικά κέντρα» που διατηρούν τα στοιχεία όσων συμμετέχουν σε κάποια κλινική έρευνα και στα οποία είναι μέλη όλα τα εργαστήρια προκειμένου να διασφαλίσουν σωστά αποτελέσματα και να αποφύγουν την έκθεση κάποιου σε κίνδυνο.

Τα Στάδια στα οποία χωρίζεται συνήθως μια κλινική έρευνα είναι τέσσερα:

Στάδιο Ι: οι ερευνητές δοκιμάζουν ένα καινούργιο φάρμακο ή θεραπεία για πρώτη φορά σε ένα μικρό αριθμό εθελοντών (20-80) προκειμένου να αξιολογήσουν την ασφάλειά του, να καθορίσουν μια συγκεκριμένη δόση και να καταγράψουν τυχόν παρενέργειες.

Στάδιο ΙΙ: το φάρμακο ή η θεραπεία δίδεται σε μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων (100-300)-οι οποίοι συνήθως πάσχουν από τη νόσο την οποία θεραπεύει το εν λόγω φάρμακο- προκειμένου να εκτιμηθεί καλύτερα η αποτελεσματικότητά του.

Στάδιο ΙΙΙ. H θεραπεία πρέπει να έχει πολύ καλά αποτελέσματα στο Στάδιο ΙΙ και να είναι απολύτως ασφαλής για το κοινό.Ο αριθμός των συμμετεχόντων αυξάνεται κατά πολύ (1.000-3.000) για να διαπιστωθεί αν η θεραπεία έχει το θετικό κλινικό αποτέλεσμα που φάνηκε στο Στάδιο ΙΙ. Διερευνάται επίσης η φύση και η ομοιότητα τυχόν παρενεργειών. Τις περισσότερες φορές κρατάει περισσότερο από όσο έχει υπολογιστεί.

Στάδιο IV: οι έρευνες πλέον δείχνουν ξεκάθαρα το ρίσκο, το όφελος αλλά και τη δόση που πρέπει να καθοριστεί. Συνήθως το Στάδιο IV υπάρχει όταν το φάρμακο έχει εγκριθεί για τη θεραπεία κάποιας συγκεκριμένης νόσου. Στο στάδιο αυτό γίνονται συγκρίσεις μεταξύ του νέου φαρμάκου και άλλων που ήδη κυκλοφορούν στην αγορά. Η πλειοψηφία των κλινικών ερευνών θεωρείται ασφαλής. Σκεύασμα, εμβόλιο ή οποιοδήποτε άλλο φάρμακο χρησιμοποιείται σε ανθρώπους έχει προηγουμένως περάσει από συγκεκριμένα εργαστήρια, έχει δοκιμαστεί σε ζώα και έχει πάρει την έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής IEC η οποία διασφαλίζει την «ηθικότητα» και την ασφάλεια της κλινικής δοκιμής καθώς και τα δικαιώματα των συμμετεχόντων σε αυτή. Είναι σχεδόν απίθανο να προκαλέσει το θάνατο σε έναν δοκιμαστή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν παρενέργειες ή άλλες αντιδράσεις. Πονοκέφαλοι, οιδήματα, εμετοί, διάρροιες, αλλεργικά σοκ είναι ορισμένες από τις πιο ελαφριές και συχνές.

Αυτά βεβαίως ισχύουν στις «πολιτισμένες» χώρες, διότι στις χώρες του Τρίτου Κόσμου πολύ συχνά τα δικαιώματα υγιών και αρρώστων καταπατούνται από τις φαρμακευτικές εταιρείες και χιλιάδες άνθρωποι γίνονται πειραματόζωα εν αγνοία τους. Ένας επίσης πολύ σημαντικός λόγος που ωθεί πολλούς να συμμετάσχουν σε κλινικές έρευνες είναι η ελπίδα μιας νέας, ταχύτερης και αποτελεσματικότερης θεραπείας για την πάθησή τους.

Χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται σε τελικά-μη αναστρέψιμα- στάδια νόσων βλέπουν τη συμμετοχή σε κλινικές έρευνες ως τη μόνη σανίδα σωτηρίας. Ένας μεγάλος αριθμός συμμετεχόντων δεν διαθέτει τα χρήματα που απαιτούνται για να ακολουθήσει κάποια φαρμακευτική αγωγή, οπότε απευθύνεται σε τέτοιου είδους εργαστήρια προκειμένου να συνεχίσει να λαμβάνει τα φάρμακα που χρειάζεται.

Σε πολλές περιπτώσεις όμως η κλινική έρευνα μπορεί να μην έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πολλές δοκιμές δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν την θεραπεία που ήδη υπάρχει. Ή ακόμη κι αν είναι αποτελεσματική μπορεί κάποιος να βρεθεί στην ομάδα των «placebo», όσων δηλαδή κατά τη διάρκεια της έρευνας δεν λαμβάνουν το πραγματικό φάρμακο αλλά κάτι άλλο χωρίς να το γνωρίζουν και μόνο όταν ολοκληρωθεί η έρευνα τους δίδεται η κανονική θεραπεία. Έτσι όσοι συμμετέχοντες ελπίζουν σε μια καλύτερη ή ταχύτερη θεραπεία ή στην δημιουργία μιας θεραπείας συνήθως θεωρούν ότι έχασαν τον χρόνο τους ή ότι δεν ακολούθησαν τον δρόμο τον οποίο από την αρχή τους είχε υποδείξει ο γιατρός τους. Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία του Αμερικάνικου Εθνικού Κέντρου Για Τον Καρκίνο: Λιγότερο από το 5% των ασθενών με καρκίνο συμμετέχουν σε κλινικές έρευνες. Αν συμμετείχε το 10%, οι έρευνες θα μπορούσαν να ολοκληρωθούν σε ένα χρόνο, αντί για 3-5 χρόνια που απαιτούνται αυτή τη στιγμή.

Πηγές: www.clinicaltrials.gov www.entertrials.co.uk www.entertrials.com http://www.thefreelibrary.com/Being+there:+MS+clinical+trials+as+seen+by+some+volunteers.-a0200343883 www.theepochtimes.com/n2/content/view/20772/
$(document).ready(function(){
$("a[rel='colorbox-gallery']").colorbox({slideshow:true}); });

Για την επεξεργασία Νώντας Κρεμμύδας

Τα «καλλιστεία» της Ν.Δ.

Η Ντόρα Μπακογιάννη έχει ωραίο χαμόγελο, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είναι καλός στις κοινωνικές εκδηλώσεις και ο Αντώνης Σαμαράς παίζει υποφερτό τένις.
Υπάρχει κανένα άλλο κριτήριο στη βάση του οποίου μπορεί κανείς να επιλέξει τον αυριανό ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Μάλλον όχι. Κανείς δεν γνωρίζει ποιες είναι οι κοσμοαντιλήψεις τους, οι πολιτικές τους προτεραιότητες, οι αξίες τους. Διότι όλα αυτά τα πολύ σημαντικά στοιχεία είχαν εξοριστεί ως «ιδεολογία» από τη Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή. Με αποτέλεσμα, οι τωρινές εκλογές να είναι στην ουσία «καλλιστεία», όπου ο κάθε υποψήφιος προσπαθεί να στρατολογήσει συνέδρους όχι στη βάση κάποιας κοινής πολιτικής πλατφόρμας ή κοινών αξιών αλλά απλά και μόνο στη βάση προσωπικών σχέσεων και αμοιβαίου οφέλους.
Αυτή είναι η τραγική εικόνα του κόμματος της Ν.Δ. την οποία αφήνει πίσω του ο Καραμανλής. Ακόμα και ο μεγαλύτερος εχθρός της Ν.Δ. θα πρέπει να αισθάνεται βαθειά θλίψη για το θέμα που παρουσιάζουν τα στελέχη του κόμματος, καθώς σέρνονται στις διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές για να αναλύσουν τα αίτια της συντριβής της Ν.Δ. Αυτό που είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι η η παντελής ανικανότητά τους να σκεφθούν με όρους πολιτικούς-ιδεολογικούς. Το αφήγημά τους για την «λαβωμένη παράταξη», την «προδοσία», το «μήνυμα που πήραμε», θυμίζει περισσότερο το σιιτικό σύμπλεγμα της «μαρτυρίας» παρά το αφήγημα ενός ορθολογικού δυτικού πολιτικού κόμματος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η οργή τους δεν είναι η οργή κάποιου που έχασε μια ιδεολογική μάχη. Είναι η οργή κάποιου που έχασε τη νομή της εξουσίας. Αυτό είναι το ένα και μοναδικό στοιχείο που συνδέει τους νεοδημοκράτες καθώς ετοιμάζονται να σφάξουν αλλήλους. Οταν το Ρεπουμπλικανικό κόμμα έχασε τις πρόσφατες εκλογές στις ΗΠΑ από τους Δημοκρατικούς του Ομπάμα, η οργή του μέσου οπαδού του συντηρητικού κόμματος αφορούσε θέματα αξιών και ιδεών. Ο μέσος Ρεπουμπλικανός βίωνε την εκλογική ήττα ως ήττα των ιδεών του σε θέματα π.χ. κοινωνικών δαπανών, φορολογίας, αμβλώσεων, εκπαιδευτικής πολιτικής. κ.λπ. Ομως, δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο για τον μέσο οπαδό της Ν.Δ. διότι, απλούστατα, ποτέ το κόμμα του δεν είχε δώσει αγώνα για ιδέες. Ο μέσος νεοδημοκράτης, όπως διαμορφώθηκε κάτω από την τελευταία ηγεσία, δεν γνώριζε ποιες πολιτικο-ιδεολογικές διαφορές τον χωρίζουν -αν τον χωρίζουν- από το ΚΚΕ, τον ΛΑΟΣ, τον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΠΑΣΟΚ. Το μόνο που γνώριζε είναι ότι αν κυβερνήσουν «αυτοί», τότε δεν κυβερνούν «οι δικοί μας».
Ο απερχόμενος ηγέτης της Ν.Δ. έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον αξιακό ευνουχισμό του κόμματος. Οπως άλλωστε δήλωσε, ως νέος Βασιλιάς-Ηλιος τη νύχτα των εκλογών, η σχέση του με το εκλογικό σώμα δεν ήταν μια ορθολογική συμβολαιακή σχέση υλοποίησης ενός πολιτικού προγράμματος αλλά μια μεταφυσική «προσωπική σχέση εμπιστοσύνης με τον λαό». Αυτό ακριβώς το στοιχείο αντιπροσωπεύει την πεμπτουσία του «καραμανλισμού», όπως τον πρωτοδιατύπωσε ο θείος και τον ακολούθησε κατά γράμμα ο ανηψιός: Οτι πεμπτουσία της πολιτικής είναι η προσωπική σχέση του ηγεμόνα με τον λαό -μια σχέση που δεν διαμεσολαβείται από ιδέες, αξίες, πολιτικά προγράμματα και από ανάλογες ανωφελείς πολυτέλειες.
Αλλά ίσως το πιο τραγικό από όλα, είναι ότι όλοι οι υποψήφιοι για την ηγεσία της Ν.Δ. ταυτίζονται ουσιαστικά με τον απερχόμενο ηγέτη και με την ιδεολογία του «καραμανλισμού». Από την Μπακογιάννη μέχρι τον Σαμαρά και τον Αβραμόπουλο, όλοι ταυτίζονται με έναν ηγέτη που όχι απλά οδήγησε τη Ν.Δ. στη μεγαλύτερη πολιτική συντριβή της ιστορίας της αλλά και στον ολοκληρωτικό ιδεολογικό ευνουχισμό. Η μάχη την οποία δίνουν είναι μέσα από το γήπεδο του «καραμανλισμού», του οποίου όλοι διεκδικούν την κληρονομιά. Γι' αυτό, λοιπόν, η «μάχη» για τη διαδοχή δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά καλλιστεία, μια ανούσια εκστρατεία δημοσίων σχέσεων και παλαιοκομματικών συναλλαγών.
Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Η ευνουχισμένη Δημόσια Διοίκηση

Μπορεί η πρώτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου να έχει, παραδοσιακά, πανηγυρικό χαρακτήρα, ωστόσο ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου αποφάσισε να την αξιοποιήσει προκειμένου να δώσει στους υπουργούς της κυβέρνησής του μια πρώτη γεύση για τα προβλήματα που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν. Έτσι, κάλεσε στη συνεδρίαση το Συνήγορο του Πολίτη Γ. Καμίνη, προκειμένου ο ίδιος να σκιαγραφήσει στα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου τις παθογένειες του δημόσιου τομέα.
«Δεν εισακουστήκαμε» Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Συνήγορος του Πολίτη, η Αρχή φρόντιζε να ενημερώνει πάντα τους εκάστοτε υπουργούς για τις δυσλειτουργίες και τις εκκρεμότητες που διαπίστωνε, ωστόσο τόνισε ότι «η Αρχή στερείτο θεσμικών συνομιλητών, καθώς οι προτάσεις της δεν εισακούγονταν, επειδή συχνά έθεταν “τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων”». Παράλληλα, υπογράμμισε ότι «οι υπουργοί πρέπει να εμπιστευθούν τη δημόσια διοίκηση και με λίγη υπομονή θα δουν τα στερεότυπα να ανατρέπονται».
«Χειραφέτηση του Δημοσίου :Η δημόσια διοίκηση είπε ότι είναι «ευνουχισμένη, φοβισμένη και ευθυνόφοβη ενώ έχει καλλιεργηθεί η εντύπωση πως η δημόσια διοίκηση είναι ανίκανη να διεκπεραιώσει και να υποστηρίξει το έργο της». Υπογράμμισε, δε, ότι «πρώτιστο καθήκον είναι η επίδειξη εμπιστοσύνης στη δημόσια διοίκηση», εξηγώντας ότι «οι υπουργοί έχουν την τάση να περιβάλλονται από τους μετακλητούς συνεργάτες τους».
Ο κ. Καμίνης τόνισε ότι «η δημόσια διοίκηση πρέπει να είναι χειραφετημένη, όχι αυτονομημένη, ενώ δεν είναι δυνατόν κάθε κυβερνητική αλλαγή να ισοδυναμεί με μια “μικρή Μεταπολίτευση”», συμπληρώνοντας ότι «η Ε.Ε. εδώ και χρόνια έχει υιοθετήσει το μοντέλο διοίκησης μέσω υιοθέτησης στόχων, πρακτική που ψήφισε και η Βουλή το Φεβρουάριο του 2004, όμως έκτοτε αυτή η πρακτική προχωρά αργά» και υπογραμμίζοντας ότι πρέπει να τίθενται βραχυπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι στόχοι, οι οποίοι θα πρέπει να παρακολουθούνται ανεξάρτητα από τις όποιες κυβερνητικές αλλαγές».