Η διάσωση της Ελλάδας δεν κοστίζει στη Γερμανία

Κλάους Ρέγκλινγκ: Το Βερολίνο ωφελείται από την κρίση λέει ο επικεφαλής του μηχανισμού διάσωσης

Η βοήθεια προς την Ελλάδα δεν έχει στοιχίσει ευρώ στο γερμανό φορολογούμενο δηλώνει στο περιοδικό «Focus» ο επικεφαλής του προσωρινού μηχανισμού διάσωσης EFSF, Κλάους Ρέγκλινγκ.
«Οι επιχειρήσεις διάσωσης δεν έχουν κοστίσει μέχρι στιγμής ούτε ένα ευρώ από τα χρήματα του Γερμανού φορολογούμενου» δηλώνει ο κ. Ρέγκλινγκ. «Στη Γερμανία έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι κάθε μεμονωμένη μεταφορά χρημάτων προς Ελλάδα βαρύνει τον προϋπολογισμό της χώρας και χρηματοδοτείται από τα χρήματα των φορολουμένων. Η άποψη ότι τα χρήματα δόθηκαν και θα δεν θα επιστραφούν ποτέ είναι λάθος. Πρόκειται για δάνεια - χωρίς καμία εξαίρεση – τα οποία πρέπει να αποπληρωθούν».

«Απελευθερωθείτε από την εικόνα της Ελλάδας ως βαρελιού χωρίς πάτο. Δεν υπάρχουν δώρα ούτε μόνιμες μεταφορές χρημάτων» συνεχίζει ο επικεφαλής του EFSF. «Κάθε άλλο: Η Γερμανία έχει ωφεληθεί από την κρίση, επειδή στη χώρα διοχετεύεται πολύ κεφάλαιο. Το γεγονός αυτό πιέζει τα επιτόκια δανεισμού προς τα κάτω. Σύμφωνα με ινστιτούτα ερευνών, η Γερμανία πληρώνει εξαιτίας της κρίσης 15 δισ. ευρώ λιγότερα σε τόκους. Οι ευνοϊκοί όροι δανεισμού της Γερμανίας λειτουργούν και επ’ ωφελεία των πολιτών, οι οποίοι χρηματοδοτούν την αγορά ακινήτου».

Ο Ρέγκλινγκ αποκρούει τον ισχυρισμό ότι τα κεφάλαια του Ταμείου δεν επαρκούν για να στηρίξουν οικονομικά την Ιταλία και την Ισπανία. «Μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε και τις δύο αυτές χώρες τουλάχιστον για διάστημα ενός έτους. Το ποσό που θα απαιτείτο θα ήταν 500 δισ. ευρώ. Πέρα από τα χρματοδοτικά προγράμματα που τρέχουν για Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ελλάδα, υπάρχει ακόμη διαθέσιμο ποσό ύψους 250 δισ. ευρώ. Σε μία τέτοια δράση θα συμμετείχε και το ΔΝΤ. Τα 250 δισ. ευρώ θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν αποτελεσματικότερα με διαδικασίες μόχλευσης, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απαραίτητο» λέει.

Η Ευρώπη έχει επανακτήσει την εμπιστοσύνη των αγορών: «Ακόμη και τώρα μπορεί κανείς να σκεφτεί πολλά σενάρια τρόμου και οι αγορές το κάνουν ευχαρίστως. Η πλειονότητα των δρώντων στις χρηματοπιστωτικές αγορές δεν πιστεύει ότι η κρίση έχει παρέλθει και αναμένει νέες υποβαθμίσεις κρατών εντός του έτους». Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να γίνονται επαφές και με κράτη, όπως είναι η Κίνα, και να αποσαφηνίζεται ο τρόπος λειτουργίας της Ευρώπης, υποστηρίζει. «Διαφορετικά θα υπάρξει απεργία των αγοραστών-επενδυτών, όπως έγινε το περασμένο φθινόπωρο με τα ομόλογα χωρών της Ευρώπης» λέει.

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, ο Ρέγκλινγκ αναγνωρίζει ότι η χώρα θα δυσκολευτεί να επιστρέψει στις αγορές για αρκετά χρόνια ακόμη. «Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο. Η αναδιάρθρωση δεν έχει παντού τα ίδια αποτελέσματα. Για το λόγο αυτό δεν είναι σπάνιο να επιμηκύνεται ένα πρόγραμμα ή να προβλεφθεί και ένα δεύτερο. Η εμπειρία του ΔΝΤ δείχνει ότι 1 στα 5 προγράμματα δεν προχωράει, σύμφωνα με τους αρχικούς σχεδιασμούς. Η Ελλάδα αποτελεί για μένα τη 1 στις 5 αυτές περιπτώσεις. Στις αρχές του 2010 δεν είχε γίνει πρόβλεψη για κούρεμα χρέους. Αυτό ήρθε αργότερα» προσθέτει.

Για τις προοπτικές της Ελλάδας με βάση τα σημερινά δεδομένα, ο ίδιος σημειώνει: «Εάν οι ενδείξεις από τις αγορές ισχύουν, σημαίνει ότι κάτι κινείται στην Ελλάδα. Η χώρα έχει ήδη επανακτήσει ένα τμήμα της ανταγωνιστικότητάς της, ακόμη και αν αυτό δεν είναι μακροπρόθεσμα επαρκές».
Ο Ρέγκλινγκ απορρίπτει κατηγορηματικά το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και επιστροφής στη δραχμή: «Η κρίση έχει καταστήσει σαφές ότι σε χώρες, στις οποίες επί σειρά ετών τα πράγματα γίνονταν λάθος, πρέπει να υπάρξει μείωση του πραγματικού εισοδήματος. Σε μία νομισματική ένωση, στην οποία δεν μπορεί να υπάρξει υποτίμηση νομίσματος, η απευθείας μείωση των μισθών είναι η μοναδική επιλογή» λέει.

Ο επικεφαλής του EFSF πιστεύει ότι η Ελλάδα ήταν σε θέση επί πολλά έτη να καταθέτει ψευδή στατιστικά στοιχεία, επειδή η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία δεν είχε την εξουσιοδότηση να μεταβαίνει στα κράτη – μέλη και να εξετάζει επί τόπου τα στοιχεία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε κατ’ επανάληψη ζητήσει να αναγνωριστεί στην Eurostat η αρμοδιότητα αυτή, αλλά τα κράτη απέρριπταν την πρόταση θεωρώντας ότι θα επρόκειτο για μεγάλη επέμβαση στην κυριαρχία τους. «Τα κράτη μίας νομισματικής ένωσης δεν είναι, όμως, κυρίαρχα σε ορισμένους τομείς πολιτικής. Αυτό πρέπει να το αποδεχτούν» λέει.
(TO BHMA 26.3.2012)

[Εναλλακτικά] Ραντεβού με την έκρηξη

Του Δ. Μητρόπουλου
Δημοσιεύθηκε στα Νέα το Σάββατο 17 Μαρτίου 2012


ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ οι αριθμοί φωτογραφίζουν με απόλυτη ευκρίνεια την πολιτική συγκυρία. Ξένος που εδρεύει στην Αθήνα υπέδειξε σε έλληνα συνομιλητή του την αριθμητική που ακολουθεί.
Προσέξτε: στην Ολλανδία, το 80% του ΑΕΠ αναλογεί σε μισθωτούς και εργαζόμενους γενικά. Μόνο το 20% πάει σε αφεντικά, κεφαλαιούχους και ραντιέρηδες. Η κατανομή αυτή του εθνικού πλούτου συνεπάγεται κοινωνική ισορροπία. Η μεσαία τάξη έχει μεγαλώσει και ανθεί. Το μόνο πρόβλημα είναι η ξενοφοβία.
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ξένου, η αναλογία είναι διαφορετική. Μόνο το 34% του ΑΕΠ αναλογεί στους εργαζόμενους. Το υπόλοιπο 66% του εθνικού πλούτου είναι συγκεντρωμένο σε ολίγους. Η ανισοκατανομή αυτή λέει πολλά. Ακόμη χειρότερα: το Μνημόνιο και οι πολιτικές λιτότητας έχουν αυξήσει την πίεση επάνω στο 34% από το οποίο ζητείται να ζήσει με πολύ λιγότερα - όταν έχει δουλειά.


Η ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ αυτή δεν είναι ευοίωνη. Ενα σενάριο για τους επόμενους μήνες θα μπορούσε να έχει ως εξής: τον Ιούνιο έχουμε νέα μέτρα, πετσόκομμα των επικουρικών συντάξεων και, παρά τα όσα λέγονται, πραγματική μείωση του αριθμού των εργαζομένων στο Δημόσιο. Ολα αυτά με την οικονομία να συνεχίζει να συρρικνώνεται. Πάντα σύμφωνα με ξένους υπολογισμούς, η Ελλάδα δεν θα γίνει ανταγωνιστική αν δεν μειωθεί κατά 10%-15% ακόμη το ΑΕΠ. Δηλαδή, αν δεν αφαιρεθούν καμιά τριανταριά δισ. παραπάνω από το εθνικό μας προϊόν. Αυτό δεν θα γίνει άμεσα. Αλλά η τάση είναι δεδομένη.
Αν συσχετίσει κανείς προγνώσεις και πληροφορίες καταλήγει σε ένα δυσοίωνο συμπέρασμα. Το φθινόπωρο θα έχουμε την κοινωνική έκρηξη που όλοι φοβούνται εδώ και δύο χρόνια. Αυτή θα έχει πραγματικές αιτίες και η καταστολή δεν θα είναι επαρκής λύση. Η κατάσταση αυτή θα δημιουργήσει επίσης ένα εξαιρετικά ασταθές πολιτικό μείγμα. Οι οιωνοί είναι παντού. Οποιος στην πολιτική πάει κόντρα στις πολιτικές του Μνημονίου - από τον Καμμένο μέχρι τον Κουβέλη - βλέπει αμέσως να φουσκώνει το προζύμι του πολιτικού σχηματισμού που έχει δημιουργήσει. Γιατί; Διότι οι πολλοί συμπιέζονται αφόρητα. Αντίστοιχα, η κοινωνική δεξαμενή υποστήριξης των πολιτικών του Μνημονίου είναι όλο και πιο μικρή. Η συναφής επιχειρηματολογία είναι σαφώς απονομιμοποιημένη.


ΧΡΟΝΙΚΟ μιας προαναγγελθείσας έκρηξης; Ακριβώς. Με τον ίδιο τρόπο που είχε προαναγγελθεί προ τριετίας ότι ένα άλλο φθινόπωρο, το φθινόπωρο του 2009, η Ελλάδα είχε ραντεβού με τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Τότε αυτό προέκυπτε από την εξέλιξη του ελλείμματος, τη διεθνή κρίση δανεισμού και τη δυναμική του ελληνικού χρέους. Ουδείς εκ των πολιτικών το έλαβε σοβαρά υπόψη. Το ΠΑΣΟΚ βάδισε με ευφορία προς μια νίκη που σύντομα το εγκλώβισε. Αντίστοιχα, τώρα όλοι επείγονται για εκλογές σε μια συγκυρία όπου η εξουσία θα είναι ανήμπορη να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές δυνάμεις που θα απελευθερώσει η οικονομική αριθμητική.

Χωρίς υπολογιστές ;;;

Oι ειδικοί της πληροφορικής ξέρουν:Eπιλέγουν για τα παιδιά τους σχολεία που δεν χρησιμοποιούν υπολογιστές!

Στο σχολείο της Σίλικον Βάλεϊ όπου φοιτούν τα παιδιά στελεχών και εργαζομένων στην Google, την Apple, την Yahoo, τη Hewlett-Packard και άλλων τεχνολογικών κολοσσών, δεν υπάρχει ούτε ένας υπολογιστής ούτε μια οθόνη.
Την ώρα που στον υπόλοιπο κόσμο ο τεχνολογικός εξοπλισμός θεωρείται
απαραίτητος στην εκπαίδευση ως μέσο διδασκαλίας και οι μαθητές ενθαρρύνονται στη χρήση τους, στην καρδιά της Μέκκας της Τεχνολογίας, το μολύβι, το χαρτί και το βιβλίο είναι τα μόνα εργαλεία διδασκαλίας που κρίνονται αποδεκτά.
Το συγκεκριμένο σχολείο είναι ένα από τα 160 σχολεία γνωστής αλυσίδας ιδιωτικής εκπαίδευσης που εφαρμόζει αυτή τη φιλοσοφία. Σ’αυτά τα σχολεία η φοίτηση δεν κοστίζει ακριβά: τα ετήσια δίδακτρα των σχολείων στη Σίλικον Βάλεϊ είναι $17,750 για το Δημοτικό και $24,400 για Γυμνάσιο και Λύκειο.
Η χρήση οποιουδήποτε τεχνολογικού προϊόντος(υπολογιστές, διαδραστικοί πίνακες κλπ) απαγορεύεται στις αίθουσες αυτού του σχολείου που βρίσκεται στην καρδιά της Σίλικον Βάλεϊ, ενώ οι εκπαιδευτικοί συστήνουν στους μαθητές τους να μην τους χρησιμοποιούν ούτε και στο σπίτι.
Αυτή η διδακτική πρακτική θεωρεί ότι σχολεία και υπολογιστές είναι ασύμβατα μεταξύ τους. Η χρήση των υπολογιστών -εκτιμούν οι εμπνευστές της- έχει αρνητικές συνέπειες στη φυσική δραστηριότητα (χειροτεχνία), τη δημιουργική σκέψη, την επικοινωνία ανάμεσα στους μαθητές, τη συγκέντρωση των παιδιών στο μάθημα.
«Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κανείς την τεχνολογία για να μάθει
γραμματική», δηλώνει στην εφημερίδα "Νιου Γιορκ Τάιμς" ένας εργαζόμενος
της Σίλικον Βάλεϊ, τα παιδιά του οποίου φοιτούν σε σχολείο όπου δεν
υπάρχει ούτε ένας υπολογιστής ούτε ένας διαδραστικός πίνακας. «Η
ιδέα ότι μια εφαρμογή του iPad (φορητός υπολογιστής) μπορεί να διδάξει καλύτερα τα παιδιά μου πώς να διαβάζουν ή να μάθουν ευκολότερα αριθμητική είναι απλώς γελοία», προσθέτει ο ίδιος. Αυτός ο πατέρας δεν είναι τόσο "τεχνοφοβικός" όσο θα πίστευε κανείς: διαθέτει πτυχίο πληροφορικής, εργάζεται στην Google και δεν πηγαίνει πουθενά χωρίς το iPad και το "έξυπνο" κινητό του. Η κόρη του, όμως, που πηγαίνει στην πέμπτη τάξη του Δημοτικού, «δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει το Google». Ο γιός του πηγαίνει στο Γυμνάσιο και μόλις έχει αρχίσει να μαθαίνει τη χρήση υπολογιστών.
Οι γονείς αυτών των ιδιωτικών σχολείων με βάση την εμπειρία τους θεωρούν ότι οι στυλοβάτες του σχολείου είναι οι δάσκαλοι και τα αναλυτικά προγράμματα που εστιάζουν στο γραπτό λόγο και την κριτική σκέψη. Στους υπέρμαχους των υπολογιστών στην τάξη απαντούν: «στην Coogle και στις άλλες επιχειρήσεις πληροφορικής παράγουμε τεχνολογία πανεύκολη στη χρήση. Οι μαθητές εύκολα θα ασκηθούν στη χρήση της, αφού πρώτα έχουν αποκτήσει στέρεη μόρφωση στο σχολείο».
Μαζί τους συμφωνούν και αρκετοί ειδικοί της εκπαίδευσης που
υποστηρίζουν ότι η χρήση τεχνολογίας δεν συνδέεται με τη βελτίωση των επιδόσεων των μαθητών. Από την πλευρά τους, οι υπεύθυνοι αυτών των ιδιωτικών σχολείων επικαλούνται στοιχεία δέκα ετών, σύμφωνα με τα οποία το 94% των αποφοίτων συνέχισαν τις σπουδές τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Αυτός είναι ένας πρώτος απολογισμός της εμπειρίας των ιδιωτικών σχολείων στη Σίλικον Βάλεϊ.
Τι συμβαίνει όμως στα Δημόσια σχολεία;
Για την ιστορία, το 1997 συγκροτήθηκε επιτροπή από τον πρόεδρο Κλίντον για τον εξοπλισμό των δημόσιων σχολείων με τα νέα τεχνολογικά προϊόντα. Σ’αυτή την επιτροπή συμμετείχαν ο πρόεδρος του ΜΙΤ και ένα ηγετικό στέλεχος του κολοσσού της Πληροφορικής της Hewlett-Packard που ήταν ένας από τους βασικούς χρηματοδότες της προεκλογικής εκστρατείας του Κλίντον. Τότε αποφασίστηκε ότι το κόστος που ανέρχονταν σε δεκάδες εκατομμύρια θα το επωμίζονταν οι πολιτείες επιβάλλοντας νέους φόρους στους πολίτες. Την ίδια πολιτική ακολούθησαν και οι Μπους και ο Ομπάμα στο όνομα της αμερικανικής ανταγωνιστικότητας στην παγκόσμια αγορά.
Μετά από δέκα και πλέον χρόνια εφαρμογής της τεχνολογίας στην τάξη, ποια είναι η εμπειρία;
Στα σχολεία αυτά ξοδεύονται εκατομμύρια για τεχνολογία ενώ ταυτόχρονα περικόπτονται κονδύλια για τις άλλες λειτουργικές ανάγκες τους και θέσεις εργασίας εκπαιδευτικών οδηγώντας σε μεγαλύτερα τμήματα μαθητών και μειώνοντας δραματικά τις ώρες διδασκαλίας άλλων μαθημάτων, όπως της μουσικής και της τέχνης.
Το κόστος της εισαγωγής και συντήρησης της τεχνολογίας στα σχολεία το επωμίσθηκαν οι πολίτες που πληρώνουν επί χρόνια περισσότερους φόρους.
Από το 2000 τα αποτελέσματα επίδοσης των μαθητών στην ανάγνωση, στο γραπτό λόγο και τα μαθηματικά παραμένουν στην καλύτερη περίπτωση στάσιμα ενώ σχολεία που δεν κάνουν χρήση υπολογιστών, παρουσίασαν βελτίωση της επίδοσης τους.
Σχολιάζοντας τις χαμηλές επιδόσεις αυτών των σχολείων ο Π. Τόμας, καθηγητής για χρόνια σε αμερικανικά δημόσια σχολεία, καθηγητής Παιδαγωγικής τώρα στο Πανεπιστήμιο του Furman και συγγραφέας 12 βιβλίων για τις μεθόδους διδασκαλίας, επισημαίνει ότι «η διδασκαλία είναι ανθρώπινη εμπειρία. Η τεχνολογία στην τάξη δημιουργεί μόνο σύγχυση, όταν συνεχώς όλοι διαπιστώνουμε ότι στα παιδιά μας υπάρχει μεγάλη υστέρηση στο γραπτό λόγο, την ανάγνωση, την αριθμητική και την κριτική σκέψη».
Αποκαλυπτική και επίκαιρη η αμερικάνικη εμπειρία.
Δεν μας προβληματίζει το γεγονός ότι στη μητρόπολη της τεχνολογίας οι ειδικοί της πληροφορικής επιλέγουν να στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολεία που δεν χρησιμοποιούν υπολογιστές και τα διδακτικά τους εργαλεία είναι το βιβλίο, το τετράδιο και το μολύβι; Δεν είναι αναγκαίο να αμφισβητήσουμε την εικονοποίηση της μαθησιακής διαδικασίας και της γλώσσας του «Νέου Σχολείου» των τεχνολογιών; Δεν είναι αναγκαίο να υπερασπιστούμε το βιβλίο, το γραπτό λόγο, τη μόρφωση των παιδιών μας όταν για την Ελλάδα των Μνημονίων ο στόχος είναι η υλική και πνευματική εξαθλίωση του ελληνικού λαού και της νεολαίας μας;
Σημ.: τα στοιχεία είναι από άρθρα της εφημερίδας "Νιου Γιορκ Τάιμς", Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 2011

liberation:Ο Ελληνικός λαός ενάντια στον οικονομικό ολοκληρωτισμό

Ένα άρθρο "ύμνο" για τον ελληνικό λαό δημοσιεύει η γαλλική εφημερίδα Liberation, η οποία παρουσιάζει τους Έλληνες ως το ανάχωμα της Ευρώπης ενάντια στον οικονομικό ολοκληρωτισμό.

Συντάκτης του άρθρου ο Βέλγος Raoul Vaneigem ο οποίος τονίζει ότι "ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται στον πόλεμο κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού", ο οποίος "καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, και απειλεί την καθημερινή επιβίωση εκατομμυρίων πολιτών".

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο της Γαλλικής εφημερίδας:

"Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη.

Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.

Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του "τρελού χρήματος".

Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα "Δεν πληρώνω" και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων.

Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.

Είναι επίσης το μέλλον μας.

Ανακαλύψτε την ξανά μαζί της!

Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!"

Τι λένε για μας

Τι λένε για μας: λέξεις και (εκ)φράσεις από ευρωπαϊκές γλώσσες γύρω από την Ελλάδα και τους Έλληνες



Χωρίς να χρονοτριβήσουμε σε φιλοσοφικές σκέψεις γύρω από τη μακραίωνη πορεία και τα πεπρωμένα της φυλής, στο σημείωμα αυτό θα εξετάσουμε ορισμένες, πιθανώς ενδιαφέρουσες, εμφανίσεις του εθνικού ονόματος των Ελλήνων στις ευρωπαϊκές γλώσσες.
Για να ξεκινήσουμε, το όνομα με το οποίο γνωρίζουν τη χώρα μας όλοι οι εταίροι μας είναι το Greece, Grèce, Griechenland ή κάποιο άλλο από τις παραλλαγές του, πάντοτε παρόμοιο και αναγνωρίσιμο -από τις γλώσσες της ΕΕ, τη μεγαλύτερη απόκλιση την έχουμε στα φινλανδικά: εκεί η Ελλάδα λέγεται Kreikka (και ο έλληνας Κreikkalainen), καθότι οι φινλανδοί δεν πολυσυμπαθούν τον φθόγγο g- στην αρχή των λέξεων.
Πολύ μελάνι έχει χυθεί γύρω από την προέλευση του ονόματος αυτού επειδή δεν είναι αυτό το αντικείμενό μας, ας πούμε μόνο ότι η προέλευση της λέξης Greece, Greek είναι ελληνική. Η λέξη γραικός απαντά, έστω και σπάνια, σε αρχαία κείμενα, πχ. στον Αριστοτέλη, που λέει για την αρχαία (γι' αυτόν) Ελλάδα, την περιοχή μεταξύ Αχελώου και Δωδώνης, την οποία κατοικούσαν οι Σελλοί "και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί νυν δ' Ελληνες" (Μετεωρολογικά 352b).
Μπαίνοντας επιτέλους στο θέμα, πολύ γνωστή είναι η αγγλική έκφραση That's Greek to me, δηλαδή αυτά είναι ακαταλαβίστικα, αλαμπουρνέζικα, κινέζικα όπως θα λέγαμε εμείς. Τα ελληνικά ήταν μεν ακατάληπτα στους πολλούς, όχι όμως και άγνωστα: ήταν μια γλώσσα που ακόμα διδασκόταν, που ήταν κτήμα των λίγων και εκλεκτών (μην ξεχνάμε ότι η τεράστια πλειοψηφία του κόσμου ήταν αναλφάβητοι). Ο πολύς κόσμος γνώριζε την ύπαρξη της ελληνικής γλώσσας, δηλαδή. Την ίδια εποχή ο Σάμουελ Τζόνσον αποφαίνεται ότι ο άνδρας προτιμά μια γυναίκα που μαγειρεύει καλά παρά μια που να μιλάει ελληνικά, και είναι προφανές ότι αν καμιά αγγλίδα δεν ήξερε ελληνικά, το (πολιτικώς απρεπές σήμερα :-) ευφυολόγημα δεν θα είχε αντικείμενο.
Η έκφραση αυτή υπήρξε και στα ισπανικά. Εκεί, ο ξένος που μιλούσε μια γλώσσα ακατάληπτη ονομαζόταν έλληνας, griego. Ύστερα η λέξη παρεφθάρη και η προέλευσή της ξεχάστηκε. Με τους Κονκισταδόρες, πέρασε στην Αμερική, τώρα πια ως gringo. Ναι, σωστά καταλάβατε. Ο "γκρίνγκο" των μεξικάνων στα γουέστερν, ο ξένος, που μιλάει μια άλλη γλώσσα, έχει την αφετηρία του στα ελληνικά!
Αντίθετα, στα γαλλικά, δεν είναι διαδεδομένη ανάλογη έκφραση. Υπάρχουν όμως πολλές γαλλικές εκφράσεις με το εθνικό μας όνομα, και για να ξεκινήσουμε απ' τις κολακευτικές, ας αναφέρουμε την être grec â ... που σημαίνει "ξέρω από...". Η έκφραση γεννήθηκε τότε που grec σήμαινε "ελληνιστής" και κατά συνέπεια "σοφός, μορφωμένος" και χρησιμοποιείται και αρνητικά: je ne suis pas grand grec en chimie, δηλ. δεν πολυσκαμπάζω από χημεία. Ωστόσο, αυτή η έκφραση έχει πια παλιώσει.
Επίσης παλιωμένη, και όχι κολακευτική, είναι η χρήση της λέξης grec με τη σημασία χαρτοκλέφτης, απατεώνας. Μερικά λεξικά λένε ότι υπαίτιος για την "αντεθνική" αυτή εξέλιξη υπήρξε κάποιος Θεόδωρος Άπουλος, ένα είδος Νικ Δε Γκρηκ της εποχής του Λουδοβίκου του 14ου, που είχε μαδήσει στο λανσκενέ, χαρτοπαίγνιο της εποχής, όλους τους αυλικούς του Βασιλιά Ήλιου με μια σημαδεμένη τράπουλα. Αυτή η εξήγηση πιθανότατα φτιάχτηκε εκ των υστέρων. Άλλωστε, με την ίδια σημασία χρησιμοποιούσαν τη λέξη και οι Άγγλοι (όπου η χαρτοκλεψία λεγόταν παλιότερα greekery) και οι Ισπανοί δύσκολο να έφτασε ως εκεί η χάρη του Απουλου. Πολλοί ανώνυμοι συμπατριώτες μας θα ευθύνονται, σε συνδυασμό με τη φήμη ελευθεριασμού που είχαν αποκτήσει οι αρχαίοι Έλληνες ήδη από την εποχή των Ρωμαίων. Σημειώνεται ότι σε μετρίως αναξιόπιστη πηγή ότι, κατόπιν διαμαρτυρίας των ελληνικών πνευματικών φορέων, το έγκυρο λεξικό του Ρομπέρ έπαψε να αναφέρει στο λήμμα Grec την "προσβλητική" σημασία που είπαμε. Δεν ξέρω αν αυτό είναι αλήθεια, πάντως οι τωρινές εκδόσεις του λεξικού όντως δεν την αναφέρουν, αν και έχουν το λήμμα grigou, που σημαίνει τσιγκούνης, και προέρχεται από παλιά λαγκεντοκιανή λέξη που σήμαινε "έλληνας".
Ενδιαφέρον είναι ότι κανείς πνευματικός άνθρωπος δεν έχει σχολιάσει μια άλλη έκφραση για τους έλληνες: εννοώ τη γαλλική βρισιά Va te faire voir chez/par les grecs η οποία βεβαίως σημαίνει ότι και το ελληνοτουρκικόν "άει σιχτίρ" και ξεκινάει από τη φήμη για τις παιδεραστικές επιδόσεις των αρχαίων προγόνων μας -ένα θέμα στο οποίο δεν θα υπεισέλθουμε. Είναι άλλωστε γνωστό τι σημαίνουν οι αγγελίες περί 'ελληνικού σεξ' στις ειδικές στήλες ορισμένων ευρωπαϊκών εφημερίδων.
Μια άλλη όχι κολακευτική έκφραση είναι η αγγλική Greek gift, που λέγεται για κάτι που προσφέρεται με οπισθοβουλία και με πονηρό σκοπό. Η αρχή είναι φυσικά το Timeo Danaos et dona ferentes της Αινειάδας, το οποίο εμείς μεταφράσαμε "Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας" (κατά λέξιν είναι "φοβούμαι..."), αλλά στα αγγλικά, π.χ., λέγεται Βeware of Greeks bearing gifts. To προκείμενο δώρο ήταν, εννοείται, ο Δούρειος ίππος.
Βλέπουμε ότι οι περισσότερες από τις εκφράσεις αυτές έχουν την αρχή τους ή αντίστοιχό τους στη ρωμαϊκή εποχή, όπου η αμηχανία των νικητών μπροστά στην πολιτισμική ηγεμονία των ηττημένων, σε συνδυασμό με την τάση της ρωμαϊκής ελίτ να χρησιμοποιεί εξεζητημένες ελληνικές εκφράσεις για επίδειξη -όπως έκανε παλιότερα η δική μας αριστοκρατία με τα γαλλικά- προκάλεσε εχθρότητα απέναντι σε ό,τι το ελληνικό και επέβαλε την εικόνα του γλεντζέ, του ελευθεριάζοντα, του ψεύτη για τους έλληνες. Το λατινικό ρήμα graecari σήμαινε "γλεντοκοπώ", ενώ σε αντίδραση για την ελληνική μόρφωση της ελίτ γεννήθηκε η βρισιά Γραικύλος, που σήμαινε τελικά τους "υποδουλωμένους" στο ελληνικό πνεύμα Ρωμαίους, και η παροιμία Graeci sunt, non legintur ("ελληνικά είναι, δεν διαβάζονται").
Μια και φτάσαμε στην παροιμιολογία, μπορούμε να αναφέρουμε την ιταλική παροιμία "Τέσσερις έλληνες, πέντε καπεταναίοι" ή την τούρκικη "Η γνώση του έλληνα έρχεται ύστερα", ενώ ο χώρος δεν επαρκεί για πολλές άλλες τουρκικές όχι ιδιαίτερα υμνητικές, εννοείται, όπως δεν είναι επαινετικές και οι δικές μας παροιμίες για τους γείτονές μας -και ίσως κανενός λαού για κανέναν γειτονικό του, θέμα που ανήκει σε άλλο σημείωμα.
Ας κλείσουμε τον κύκλο καταλήγοντας στην ετυμολογία: υπάρχουν μερικές λέξεις ευρωπαϊκών γλωσσών που αφετηρία έχουν την Ελλάδα ή τους Ελληνες. Για παράδειγμα, στα ουγγαρέζικα, το καρπούζι λέγεται görögdinnye ό εστί μεθερμηνευόμενον "ελληνικό πεπόνι", αν λάβουμε υπόψη ότι ο έλληνας λέγεται Görög και το πεπόνι dinnye. Στα ισπανικά, gresca λέγεται ο καυγάς, η φασαρία -αρχή της λέξης είναι το εθνικό μας όνομα και η φήμη καυγατζήδων που είχαμε, ως φαίνεται, αποκτήσει. Πιο γνωστή είναι η αντιδάνεια λέξη γρέγος, ο βορειοανατολικός άνεμος, από το ιταλικό greco, μ'άλλα λόγια, ο "ελληνικός" άνεμος, αυτός που φυσάει από την Ελλάδα. Οι γαλλομαθείς ή η μεταλλειολόγοι, τέλος, θα γνωρίζουν το grisou, το επίφοβο εκρηκτικό αέριο των ορυχείων -λιγότερο γνωστή είναι όμως η ελληνική προέλευσή του: αποτελεί τη βαλλονική μορφή του γαλλικού (feu) grégeois, μ' άλλα λόγια "πυρ ελληνικό". Ηταν η εποχή που το βυζαντινό ναυτικό κυριαρχούσε στη Μεσόγειο, έχοντας σαν μυστικό όπλο του το υγρόν πυρ...

Μια... δόση από Διόνυσο για την απολλώνια Γερμανία

«Η Ελλάδα είναι λυγισμένη και χρεοκοπημένη. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της φτάνει σχεδόν το 10% του ΑΕΠ, ενώ οι Γερμανοί έχουν πνίξει το δικό τους έλλειμμα στο 1,5%. Ρωτήστε έναν τυπικό Γερμανό και θα σας πει: "Πίνουν και χορεύουν όλη μέρα.
Εμείς περιμένουμε το ηλιοβασίλεμα για να ξεκινήσουμε". Αυτή είναι η εικόνα που έχει. Οι σκληρά εργαζόμενοι, πειθαρχημένοι Γερμανοί παραμένουν αξιόχρεοι και νηφάλιοι. Αντίθετα, οι γείτονες της Μεσογείου περιφέρονται σε γόνιμους αγρούς με ανθισμένες λεμονιές και ελιές.
Παρ' όλα αυτά, οι Γερμανοί υποστηρίζουν, έστω και με γκρίνιες, τα πακέτα διάσωσης. Στις πρόσφατες εκλογές στη Γερμανία ενισχύθηκαν οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι, παρότι είναι ακόμη πιο φιλικοί προς το ευρώ απ' ό,τι η κυβέρνηση Μέρκελ. Μα γιατί οι Γερμανοί βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να σώσουν τον Αλέξη Ζορμπά και τους γείτονές του; Η τυπική απάντηση είναι για να διαφυλάξουν τη γερμανική οικονομία.
Αλλά αυτό είναι ένα φτωχό επιχείρημα. Παρά τη μεγάλη κρίση της παγκόσμιας οικονομίας, η γερμανική παραμένει σταθερή, με την ανεργία στο αξιοπρεπές ποσοστό του 7%, ενώ η χώρα έχει θετικό εμπορικό ισοζύγιο, ακόμη και στις συναλλαγές της με την Κίνα. Είναι βέβαια αλήθεια ότι η υιοθέτηση του ευρώ, το 1999, βοήθησε τις γερμανικές εταιρείες, αλλά ο κύριος σκοπός της Ευρωζώνης δεν ήταν ποτέ οικονομικός. Εάν το χρήμα ήταν το θέμα, η Γερμανία δεν θα είχε εγκαταλείψει το αγαπημένο της μάρκο, ελεγχόμενο από την αξιόπιστη και λιτή Μπούντεσμπανκ, για ένα νέο νόμισμα που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο κάποιοι ξένοι πολιτικοί, οι οποίοι θα ενδιαφέρονται για να προσελκύσουν ψήφους στη Σλοβενία.
Οχι λοιπόν. Το πραγματικό κίνητρο της Γερμανίας για να βοηθήσει τους Ελληνες δεν είναι το χρήμα. Είναι η κουλτούρα. Οι Γερμανοί υποφέρουν από εθνική ζήλια. Επί 200 χρόνια αναζητούν το χαμένο κομμάτι της ψυχής τους: το πάθος. Το βρίσκουν συνήθως στον Νότο και ζηλεύουν το χαλαρό πνεύμα και τις ηλιόλουστες ημέρες που απολαμβάνουν οι ανέμελοι Μεσογειακοί τους γείτονες.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Γκαίτε έγραψε ότι τα ταξίδια του στην Ιταλία τον γέμισαν με δημιουργική ενέργεια. Λίγο αργότερα, ο Χάινριχ Χάινε προσκύνησε την ίδια χώρα, γράφοντας στον θείο του: "Εδώ η φύση είναι πανέμορφη και οι άνθρωποι αξιαγάπητοι. Στον αέρα των ψηλών βουνών, ξεχνάς τα προβλήματά σου και η ψυχή σου αγαλλιάζει". Από την πλευρά του, ο Νίτσε υποστήριξε ότι η γερμανική ψυχή είναι υπανάπτυκτη και χρειάζεται περισσότερο πάθος. Ο Γερμανός φιλόσοφος είχε εντυπωσιαστεί με την Αρχαία Ελλάδα και είναι γνωστός για τη σύγκριση που έκανε ανάμεσα στον νηφάλιο Απόλλωνα και τον ριψοκίνδυνο, μεθύστακα του Νότου, Διόνυσο.
Μια δόση από Διόνυσο ίσως να μην ήταν κακή για τη Γερμανία, σημείωνε ο Νίτσε.
Σήμερα, όμως, η Γερμανία φαίνεται πολύ απολλώνια. Εταιρείες όπως η BMW κατακτούν τις διεθνείς αγορές, σχεδιάζοντας αψεγάδιαστες και τέλεια συγχρονισμένες μηχανές. Αλλά πότε μπορούν οι Γερμανοί να μπουν στο πνεύμα του Διόνυσου; Μόνο όταν κάνουν διακοπές στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία, ή ακόμη και την Πορτογαλία. Ακόμη και τότε όμως, δεν μπορούν να ισορροπήσουν, όπως φαίνεται και στη νουβέλα του Τόμας Μαν "Θάνατος στη Βενετία", όπου ο αγέλαστος και αυταρχικός πρωταγωνιστής, αλλάζει ριζικά τους τρόπους του και το φέρσιμό του, όταν βρίσκεται στην Ιταλία.
Η Γερμανία λοιπόν έχει τη δύναμη να επιβάλλει την πειθαρχία, αλλά νιώθει άσχημα για τους γείτονές της. Οι Γερμανοί απλώς δεν μπορούν να κόψουν τους συναισθηματικούς τους δεσμούς με τους απείθαρχους, αλλά παθιασμένους αδελφούς τους στον Νότο. Στη διάρκεια του Οκτόμπερφεστ (το διάσημο φεστιβάλ μπίρας του Μονάχου), οι Γερμανοί τραγουδούν συχνά, καθώς πίνουν, το λαϊκό τραγούδι "Griechischer Wein" (ελληνικό κρασί). Μυστηριώδες και διεγερτικό, το ελληνικό κρασί συγκρίνεται με το "αίμα της γης" από τον λαϊκό στιχουργό. Στο τραγούδι, ένας Γερμανός κρυφοκοιτάει, ενώ οι Ελληνες πίνουν παρέα και αποζητάει να τον καλέσουν μαζί τους. Δεν χρειάζεται να τους το πει όμως, γιατί οι Ελληνες με τα σκούρα μάτια τον καλούν στην παρέα τους.
Παρότι στη διάρκεια της ιστορίας τους, οι Γερμανοί υποστήριξαν τη φυσική τους ανωτερότητα, η αλήθεια είναι ότι ακόμη δεν είναι σίγουροι για το αν είναι ευχαριστημένοι με τον τρόπο ζωής τους».

Του TODD BUCHHOLZ - «New York Times»

«Μηχανισμός διάσωσης»

«Μηχανισμός διάσωσης» σημαίνει μηχανισμός αφαίμαξης του πλούτου μιας χώρας

Η ώρα της αλήθειας πλησιάζει. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πια πόσο ήταν απατηλή η νεοφιλελεύθερη υπόσχεση πως θα ζούσαν τόσο καλύτερα, όσο περισσότερο φορτώνονταν με χρέη. Ο εφιάλτης των δανειστών είναι μήπως αυτοί οι άνθρωποι ξυπνήσουν από τον λήθαργό τους και απαιτήσουν από τις κυβερνήσεις τους να κάνουν ό,τι ακριβώς έκανε ο λαός της Αργεντινής, όταν είδε πως η λιτότητα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κατέστρεψε την οικονομία της. Διαγράφοντας μονομερώς το 70% του εξωτερικού χρέους της, η χώρα ξανάγινε αξιόχρεη (με πιθανότητα χρεοκοπίας μόλις 32% σήμερα, έναντι 37% της Ιρλανδίας, 40% της Πορτογαλίας και 60% της Ελλάδας, σύμφωνα με τους δείκτες CMA, και με σπρεντ δανεισμού 550 μονάδες βάσης, έναντι 1.128 της Ελλάδας).
Η εμπειρία από τις χώρες που ακολούθησαν τον δρόμο της Αργεντινής έδειξε πως η διαγραφή ενός σημαντικού μέρους του χρέους μιας χώρας δεν κάνει την οικονομία της λιγότερο αλλά περισσότερο αξιόπιστη, όπως διαπιστώνει ο Μάικλ Χάντσον, καθηγητής των οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι. Οσο για τον δικαστικό δρόμο που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν οι δανειστές, υπάρχει μια βασική παραδοχή του διεθνούς δικαίου πως μία κυρίαρχη χώρα δεν μπορεί να υποχρεωθεί να συνομολογήσει την οικονομική αυτοκτονία της, εξαναγκαζόμενη σε μέτρα λιτότητας που θα εξανδραποδίσουν τον λαό της. Τα κράτη είναι κυρίαρχα. Και όταν δεν το αντιλαμβάνονται αυτό οι κυβερνήσεις τους, το αντιλαμβάνονται οι λαοί τους. Γι' αυτό ακριβώς ο ισλανδικός λαός αρνήθηκε πρόσφατα να περάσει την υπόλοιπη ζωή του ξεπληρώνοντας τα χρέη που είχε αναλάβει το τραπεζικό σύστημα της χώρας του έναντι βρετανικών και ολλανδικών τραπεζών.
Ο μηχανισμός των χρεών είναι το κατ' εξοχήν όπλο του οικονομικού πολέμου που έχει εξαπολύσει το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο εναντίον των λαών. Κοστίζει φθηνότερα από τη στρατιωτική κατάκτηση, αλλά έχει παρόμοιο σκοπό: τον έλεγχο των περιουσιακών στοιχείων και των βασικών υποδομών μιας χώρας και τον καταναγκασμό του λαού της να καταβάλλει φόρο υποτέλειας εφ' όρου ζωής. Η περιουσία της απαλλοτριώνεται και κατάσχεται. Ή τα έσοδα από αυτήν δεσμεύονται από τους δανειστές με παρόμοιες συνέπειες: την οικονομική ανέχεια και τη χρόνια ύφεση, με αποτέλεσμα τη συντριβή του βιοτικού επιπέδου που το σύστημα υποσχόταν στον λαό πριν από μία γενιά. Ολος αυτός ο μηχανισμός ονομάζεται κατ' ευφημισμόν "μηχανισμός διάσωσης", σαν να είναι κάτι απαραίτητο για την επιβίωση της οικονομίας και της εργασίας, ενώ δεν είναι παρά ένας μηχανισμός αφαίμαξης του πλούτου μιας χώρας από τους διεθνείς δανειστές της.
Τα ποντίκια εγκαταλείπουν πρώτα ένα πλοίο που βουλιάζει. Ούτε τώρα θα μείνουν πίσω. Σαν να τα ακούμε ήδη να υπερασπίζονται τον εαυτό τους, να κρύβονται πίσω από "τεχνικές λύσεις" που θεώρησαν επιβεβλημένες, να απαλλάσσουν εαυτούς από τις συνέπειες των ιδεολογικών επιλογών τους, προετοιμάζοντας τη διάσωσή τους για την επόμενη μέρα. Με πολλές ελπίδες, είναι αλήθεια, για όσο ακόμη ο λαός θα παραμένει σε ληθαργική κατάσταση».
Του Ρ.ΒΡΑΝΑ