Έρευνες...

(Από τον Ε.ΑΡΑΝΙΤΣΗ)

Επιστημονικοφανείς θεωρίες εναλλάσσονται πλεόν με ταχύτητα που ζαλίζει, προσκαλώντας τον αρχικά εμβρόντητο παρατηρητή σε μια θέση παθητικής εξοικείωσης με την ιδέα ότι αποκαλύψεις αυτού του είδους μπορούν κάλλιστα να διαψεύδουν η μία την άλλη ατιμωρητί, οπότε οι υπόνοιες ότι, στην πραγματικότητα, καμία δεν έχει ουσιαστικό αντίκρισμα, μεγιστοποιούνται.

ΑΥΤΟ ίσχυε ούτως ή άλλως από την εποχή που κάποια απ' τις αμέτρητες πανεπιστημιακές ερευνητικές ομάδες οδηγήθηκε στην άποψη πως οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν υπογράψει συμβόλαια ζωής επιβιώνουν περισσότερο, πιθανόν λόγω της περιστολής του άγχους που υποδαυλίζεται απ' τη σκέψη του θανάτου (!). Εγκαταλείποντας την επιστήμη ως έδαφος αναζήτησης της ερμηνείας των γεγονότων, οι επιστήμονες αφήνουν τους μελλοθάνατους και τις ασφαλιστικές εταιρείες εξίσου ευτυχείς και αφοσιώνονται στην κατάρτιση στατιστικών ερωτηματολογίων: μπορούν σήμερα να μας βεβαιώσουν ότι, αν ζήσεις, είσαι μάλλον ωφελημένος, αν πάλι κερδίσεις το στοίχημα με την ασφαλιστική εταιρεία πεθαίνοντας, είσαι και πάλι ωφελημένος, ή, όπως το έθεσε η Αΐντα Λουπίνο στο We live again, ήδη το 1934, «Αν πιεις πεθαίνεις, αν δεν πιεις πάλι πεθαίνεις...». Σωστό.

ΕΤΣΙ, παρουσιάζοντας το αυτονόητο σαν ανακάλυψη («...αν ο σύζυγος δέρνει τη γυναίκα του δύο φορές την εβδομάδα, το διαζύγιο είναι αναπόφευκτο», πόρισμα ερευνητικής ομάδας Πανεπιστημίου Μπολώνιας!), υποχρεώνονται σύντομα να υποστηρίξουν και το αντίθετο, ομολογώντας ότι όλα είναι στον ίδιο βαθμό πιθανά: προηγουμένως, μας έλεγαν ότι η μόλυνση προκαλεί ανορεξία και μαρασμό, τώρα ενοχοποιείται για την παχυσαρκία (Πανεπιστήμιο Αμπερντίν)· πρώτα εξυμνούσαν τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τώρα αυτά θεωρούνται υπεύθυνα για τον προστάτη· μια φορά κι έναν καιρό εκθείαζαν τις ευεργετικές επιδράσεις του βαθέος και παρατεταμένου ύπνου, τώρα μας λένε ότι μπορεί να πυροδοτήσει εγκεφαλικά επεισόδια. Παλιά κατήγγελλαν ομόφωνα το junk food, τώρα ισχυρίζονται ότι η κατανάλωση πίτσας συμβάλλει στην πρόληψη του καρκίνου χάρη στον συνδυασμό ντομάτας και λίπους. Μέχρι πέρσι, το αυγό παρουσιαζόταν σαν θανάσιμος αγγελιοφόρος του χοληστερινικού overdose, τώρα αθωώθηκε.

ΤΟ ΑΛΑΤΙ, ίσαμε πρόσφατα, ήταν μια βόμβα στο τραπέζι μας· τον περασμένο Μάιο η αδιαφορία για την υπέρταση ξαναέγινε μόδα. Πρώτα μας έλεγαν ότι το λίπος ευνοεί τη διολίσθηση στην πνευματική νωθρότητα· τώρα, μια ομάδα Βρετανών επιστημόνων ή όπως αλλιώς θέλετε να τους πείτε, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, για λόγους που συνδέονται με τις λιποαποθήκες των γοφών και τα λιπαρά οξέα εν γένει, οι αδύνατες κυρίες είναι λιγότερο οξυδερκείς απ' αυτές με καμπύλες.

Τα ξεχάσαμε;

...από το τζάμι φαίνονται τα χιονισμένα βουνά.

Κάπου εκεί είναι ο τόπος σου που δεν θα ξαναβρείς...

(Σπύρος Κατσίμης, Ο μετανάστης, εκδ. Γαβριηλίδης, 2004)

Είμαστε μια κοινωνία όπου η μετανάστευση ανήκει στην παράδοσή της. Στη νεότερη εποχή, στους 17ο και 18ο αιώνες, χιλιάδες κάτοικοι του ελλαδικού χώρου μετακινήθηκαν στην κεντρική Ευρώπη, στη Ρωσία, στη Μαύρη Θάλασσα και την Αζοφική, στη Δυτική και Ανατολική Μεσόγειο. Στα λιμάνια και στα εμπορικά κέντρα της ευρωπαϊκής ενδοχώρας, οι εμπορικές παροικίες των Ελλήνων αποτέλεσαν πρότυπα οικονομικής ανάπτυξης, ενώ συνέβαλαν καθοριστικά στην ενίσχυση του ρεύματος του νεοελληνικού διαφωτισμού και στη διαδικασία της εθνικής αφύπνισης. Στην ανεξάρτητη Ελλάδα η μεταναστευτική κίνηση παρουσίασε νέα άνοδο. Στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στη Νότια Αμερική, στην Αυστραλία, στην Αφρική, στη Γερμανία, στο Βέλγιο και τη Σουηδία, παντού ξενιτεμένοι Ελληνες.

ΕΙΝΑΙ ο Ελληνισμός της Διασποράς, ένα συγκλονιστικό φαινόμενο με εκπληκτικές κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές σημάνσεις. Οι Ελληνες ιστορικά γαλουχήθηκαν με τη μετανάστευση, όπως οι Εβραίοι και οι Κινέζοι. Και βίωσαν στο πετσί τους το σκληρό συναίσθημα του ξένου, εκείνο που γεννιέται από την αποξένωση κι από τον τρόμο για την επιθετικότητα των ντόπιων στις κοινωνίες υποδοχής. Τότε που πιλοτάρανε τα σλέπια του Δούναβη, τότε που χτίζανε τη σιδηροδρομική επικοινωνία με την αμερικανική Δύση, τότε που κατέβαιναν στου Βελγίου τις στοές, τότε που λάδωναν τις μηχανές στις γερμανικές φάμπρικες. Γιατί δεν ήταν όλοι Ράλληδες, Ροδοκανάκηδες, Αβέρωφ, Βαλλιάνοι, ή Ζωσιμάδες.

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ κέντρο και η διασπορά σε πλήρη ευτυχία, οι πανηγυρικοί λόγοι στις αγαθοεργίες των ομογενών, οι εθνικοί γαλαξίες, η αιώνια πίστη στην ελληνικότητα του απόδημου αδελφού. Καμαρώνουμε στα πονηρά επιτεύγματα, πόσο χαρισματικοί αποδειχθήκαμε στην ξενιτιά.

ΣΗΜΕΡΑ γέμισε η Ελλάδα μετανάστες. Εμείς, σαν παγώνια φουσκωμένοι από εθνική αυταρέσκεια, επηρμένοι από τη μαγεία ενός ψευδεπίγραφου πλούτου και μιας επίπλαστης καλοπέρασης, παρακολουθούμε τον αγώνα για επιβίωση δεκάδων χιλιάδων ξένων στον τόπο μας. Υποδόριος ο αποτροπιασμός μας και μόνο στην παρουσία τους, επιχείρημα εναντίον τους η φτώχεια και η εξαθλίωσή τους. Με ισχυρές δόσεις προγονοπληξίας θα αντιμετωπίσουμε και τούτη την αλήθεια. Να φύγουν οι ξένοι, αυτοί οι ένοχοι της εθνικής μας απαξίωσης, αυτοί οι υπονομευτές της εθνικής μας υπεροχής. Γιατί είμαστε ανώτεροί τους.

ΤΟΣΟ επιτυχώς καταφέραμε να κοντύνουμε το παρελθόν μας!

Η ιδεολογική μάχη στην Ελλάδα

Όταν πριν 10 χρόνια περίπου η χώρα μας πάλι είχε στόχο τη σύγκλιση και την εναρμόνιση με τις πιο προηγμένες χώρες της Ευρώπης, η Ελλάδα στο Σύνταγμα, στις λαοσυνάξεις, διαδήλωνε απέναντι στον κίνδυνο να χάσει την «ορθόδοξη πίστη της» με τις ταυτότητες. Ο τότε αρχιεπίσκοπος έκανε δημοψηφίσματα, ο μετέπειτα πρωθυπουργός τα υπέγραφε. Όταν ο Καραμανλής ανέλαβε την κυβέρνηση, λησμόνησε να διορθώσει την κατάσταση μπας και σώσουμε την πίστη μας. Παραδόξως, και στον Χριστόδουλο διέφυγε να του υπενθυμίσει αυτή τη μικρή λεπτομέρεια. Ούτε ξανακούσατε τίποτα για ταυτότητες και απώλεια της πίστης μας. Ο στόχος όμως είχε επιτευχθεί. Ο εκσυγχρονισμός ματαιώθηκε, η χώρα σταδιακά απομακρύνθηκε από όλα τα ευρωπαϊκά κεκτημένα, κανόνες και συμπεριφορές. Τα αποτελέσματα τα ζούμε φέτος.
Αν η κοινή γνώμη συγχυσμένη ανάμεσα στην κυνική πολιτική ρηχότητα και το τηλεοπτικό λαϊκισμό μπερδεύεται, πιστεύει κάποτε στις εύκολες λύσεις και στους εχθρούς –Ευρωπαίους ή μετανάστες– που φταίνε για όλα τα δεινά μας, να είστε βέβαιοι ότι αυτοί ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει. Απλώς, ακόμα και την τελευταία ώρα, στο χείλος του γκρεμού, υπερασπίζονται τον κόσμο τους, τα προνόμιά τους.
Κάνε ένα πείραμα. Μεθαύριο Κυριακή, αγόρασε 5-6 κυριακάτικες εφημερίδες. Θα δεις με έκπληξη, πως ανεξαρτήτως του χρώματος της κάθε εφημερίδας, όποιο κόμμα κι αν υποστηρίζει, όλοι ξέρουν, γράφουν, αναλύουν την ίδια πραγματικότητα. Οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, διεθνείς οργανισμοί, σύλλογοι, από τον ΣΕΒ και το ΙΟΒΕ ως το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, όλοι συμφωνούν στο πρόβλημα. Μια χώρα που ο ένας μισθωτός στους τρεις πληρώνεται από το δημόσιο, που δεν παράγει τίποτα, που δεν εξάγει τίποτα, αλλά καταναλώνει αφειδώς, που είναι τελευταία στην παιδεία, την έρευνα και την τεχνολογία, χωρίς επιχειρήσεις, χωρίς υψηλού επιπέδου θέσεις εργασίας, που δανείζεται 50 με 80 δις το χρόνο για να επιβιώσει, που ο δημόσιος προϋπολογισμός πηγαίνει στους τόκους των δανείων και τους μισθούς των υπαλλήλων, που δεν έχει φράγκο για παιδεία, υγεία, για να μαζέψει τα σκουπίδια, να φτιάξει ένα δρόμο. Αυτή η χώρα δεν έχει κανένα μέλλον. Ή θα αλλάξουμε τα πάντα ή θα χρεοκοπήσουμε καταγγέλλοντας την παγκοσμιοποίηση, τους κερδοσκόπους, τα διευθυντήρια των Βρυξελλών και τους μετανάστες.
Τους τελευταίους μήνες ως κοινωνία έχουμε συνειδητοποιήσει αρκετά πράματα. Όμως, δυστυχώς, δεν έχουμε καμία πολυτέλεια χρόνου. Κάθε χαμένη μέρα κάνει τη σωτηρία πιο δύσκολη. Συζητάμε αν θα φορολογηθούν ο 15ος και 16ος μισθός των υπαλλήλων της Βουλής, αν θα πάρουν αύξηση φέτος όσοι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν αποδοχές υψηλότερες των 2.000 ευρώ, αν θα κοπεί κανένα επίδομα του δημοσίου από τα καμιά 50αριά που έχουν. Την ίδια στιγμή, η δημοσιονομική κατάρρευση έχει περάσει στην υπόλοιπη οικονομία. 150.000 επιχειρήσεις είναι ήδη στο κόκκινο, οι 130.000 άνεργοι που προστέθηκαν το 2009 δεν θα είναι τίποτα μπροστά στο 2010. Σ’ αυτή τη χώρα, με την υστερική συμπεριφορά, τη μηδενική κοινωνική συνείδηση, 1 εκατομμύριο άνεργοι είναι ένα εφιαλτικό μέλλον. Αύριο θα ζούμε σε μια ζούγκλα, έναν κοινωνικό πόλεμο, όλοι εναντίον όλων, και θα απορούμε πώς ένα χρόνο πριν συζητούσαμε για επιδόματα και αφορολόγητα. Θα είναι όμως αργά.
Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα η κυβέρνηση «παίρνει μέτρα». Σωστά αρκετά από αυτά. Όμως η ιδεολογική μάχη έχει χαθεί. Γιατί δεν έχει καν δοθεί. Απ’ τη μια μεριά ο πολίτης βομβαρδίζεται με φόρους, εισφορές, μειώσεις μισθών, ΦΠΑ. Και από την άλλη μεριά οι δυνάμεις της καθυστέρησης και της μιζέριας παίζουν με τους αρχέγονους φόβους, την ανασφάλεια, εφευρίσκουν αποδιοπομπαίους τράγους, αποπροσανατολίζουν, χαϊδεύουν τα αυτιά, αναπτύσσουν όλο το ρεπερτόριο του λαϊκισμού: Είμαστε καλά, οι «άλλοι» είναι εχθροί μας, μας ζηλεύουν, θέλουν να μας πάρουν τα επιδόματά μας, τα σπίτια μας, τη γη μας, την πίστη μας, την πατρίδα μας. Ο φόβος του μέλλοντος είναι πιο δυνατός από τα «μέτρα». Ακόμα κι αν είναι δίκαια, που δεν είναι πάντα.
Η αλλαγή της Ελλάδας δεν μπορεί να γίνει μέσα σε κλίμα φόβου, με το λαϊκισμό να κυριαρχεί στα τηλεοπτικά παράθυρα. Η κρίση είναι ένα καταστροφικό τέλος ή μια καινούργια αρχή. Αν χρησιμοποιήσουμε την κρίση για να αλλάξουμε όλες τις δομές, τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές που μας κρατάνε πίσω σ’ ένα παρελθόν ξεπερασμένο.
Μπορούμε να συζητήσουμε ένα ένα τα μέτρα, τα βήματα και τις τομές που πρέπει να γίνουν και να βρούμε τις πιο ευφυείς και δίκαιες λύσεις. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει χωρίς αισιοδοξία, χωρίς συστράτευση σε μια πανεθνική προσπάθεια εξόδου από το φαύλο κύκλο, χωρίς κοινωνικές συμμαχίες και πολιτικές συγκλίσεις. Χωρίς να κερδηθεί δηλαδή, πριν απ’ όλα, η ιδεολογική μάχη με την καθυστέρηση.
Δεν πρέπει να τα αλλάξουμε όλα γιατί είμαστε υποχρεωμένοι, γιατί μας το επιβάλλουν, γιατί χρεοκοπήσαμε. Αλλάζουμε γιατί μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο απ’ αυτό που ζούμε, αλλάζουμε γιατί θέλουμε εμείς.
Για να μιλήσω λίγο σαν κι αυτούς που κατηγορώ, η Ελλάδα είναι ευλογημένη χώρα. Ευλογημένη από τη γεωγραφία, την ιστορία, το κλίμα. Ακόμα και στο παρά πέντε μπορούμε να σώσουμε την παρτίδα. Αρκεί να το πιστέψουμε, να είμαστε αισιόδοξοι, να αφήσουμε πίσω τους εμπόρους του φόβου και τους επαγγελματίες των «κεκτημένων». Να ξέρουμε ότι αλλάζουμε όχι για να χάσουμε, αλλά για να κερδίσουμε.

Έρευνα για την κήρυξη πανδημίας Η1Ν1

Έρευνα για την κήρυξη πανδημίας Η1Ν1 ζητούν μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης
Μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης ζητούν τη σύσταση επιτροπής που θα εξετάσει «την απειλή για την υγεία από τις ψευδείς πανδημίες», έπειτα από καταγγελίες ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έκανε λάθος να κυρήξει συναγερμό για τη νέα γρίπη Η1Ν1.
Το θέμα θα συζητηθεί στα τέλη Ιανουαρίου στο Στρασβούργο, δήλωσε την Πέμπτη ο Βόλφγκανγκ Βόνταργκ, μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης και επιδημιολόγος.
Ο Βόνταργκ είχε δεχθεί σφοδρές επικρίσεις όταν υποστήριξε ότι ο ΠΟΥ κήρυξε λανθασμένα πανδημία «υπό την πίεση των εργαστηρίων». Ο Γερμανός σοσιαλιστής θέλει το Συμβούλιο της Ευρώπης να ζητήσει από τα μέλη του να διενεργηθούν «έρευνες για τις επιπτώσεις της [κατάστασης] πανδημίας και του κόστους της σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο».


Σε κείμενο που υπογράφεται από βουλευτές δέκα χωρών, ο Βόνταργκ αναφέρει ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες «υποκίνησαν την κατασπατάληση πόρων που προοριζόταν για την υγεία, προς όφελος αναποτελεσματικών στρατηγικών εμβολιασμού» και «εξέθεσαν χωρίς λόγο εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους στους κινδύνους των άγνωστων παρενεργειών των εμβολίων, που δεν ήταν επαρκώς δοκιμασμένα».

Άγια Νύχτα

Άγια Νύχτα


24 Δεκεμβρίου 1914, στην περιοχή Πλούχστιρτ της Φλάνδρας. Εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι επιχειρήσεις στο Δυτικό Μέτωπο έχουν βαλτώσει. Η προέλαση των Γερμανών έχει ανακοπεί από τις δυνάμεις της Αντάντ. Οι δύο στρατοί επιδίδονται σε έναν απάνθρωπο πόλεμο φθοράς μέσα στα χαρακώματα.
Η βραδιά ήταν κρύα και υγρή την παραμονή των Χριστουγέννων. Εκεί γύρω στα μεσάνυχτα, Βρετανοί στρατιώτες άκουσαν από τις γραμμές των Γερμανών μια χορωδία να ψάλλει την «Αγια Νύχτα» και είδαν κεράκια να τρεμοσβήνουν σε ένα υποτυπώδες χριστουγεννιάτικο δέντρο. Συνηθισμένοι να πυροβολούν και στο παραμικρό φως που εμφανιζόταν στον ορίζοντα, αυτή τη φορά κοντοστάθηκαν. Το πνεύμα των Χριστουγέννων είχε φωλιάσει στις καρδιές τους. Ο σπόρος της ανακωχής είχε ριζώσει.
Οι Βρετανοί ανταπέδωσαν με τα δικά τους κάλαντα και σε σύντομο χρονικό διάστημα οι εκπρόσωποι των δύο εχθρικών δυνάμεων συναντήθηκαν στη νεκρή ζώνη, παρακούοντας τις εντολές των ανωτέρων τους. Ηταν μια μικρή ανταρσία και από τις δύο πλευρές, που σταμάτησε για λίγο τον πόλεμο.
Το πρωί των Χριστουγέννων, Αγγλοι και Γερμανοί έθαψαν τους νεκρούς τους, απαγγέλλοντας μαζί τον 23ο Ψαλμό του Δαυίδ «Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει...». Στη συνέχεια έσφιξαν τα χέρια, φλυάρησαν, είπαν ο ένας στον άλλο τα παράπονά τους, αντάλλαξαν αναμνηστικά δώρα (ουίσκι, μαρμελάδες, τσιγάρα, σοκολάτες και τα σχετικά) και κατέβασαν πολλά λίτρα μπίρας. Μόνον ο Αγγλος μπαρμπέρης στρώθηκε στη δουλειά, αφού είχε να κουρέψει και πολλά γερμανικά κεφάλια. Νωρίς το απόγευμα οι δύο πλευρές βρέθηκαν αντίπαλες σε ποδοσφαιρικό αγώνα, τον οποίο κέρδισαν οι Γερμανοί με 3-2.
Η ειρήνη κράτησε μόνον 24 ώρες. Την επόμενη μέρα, οι φίλοι έγιναν και πάλι εχθροί. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν ακόμα στην αρχή του. Θα κρατήσει ακόμη 4 χρόνια και θα στοιχίσει τη ζωή σε 10 εκατομμύρια ανθρώπους.

KIM PEEK

Kim Peek

Ο Κιμ Πικ, ο άνδρας που ενέπνευσε τον χαρακτήρα του Ρέιμοντ Μπάμπιτ στη ταινία "Rain Man" πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 58 ετών από καρδιακή προσβολή σε νοσοκομείο του Σολτ Λέικ στη Γιούτα.
Ο Πικ, ο οποίος έγινε διάσημος για την ασύγκριτη φωτογραφική του μνήμη, υπέφερε τις τελευταίες εβδομάδες από λοιμώξεις του αναπνευστικού.
Στη μεγάλη οθόνη τον είχε ενσαρκώσει ο Ντάστιν Χόφμαν με την ταινία "Ο άνθρωπος της βροχής" να κυκλοφορεί το 1988 και να αποσπά 4 Όσκαρ, μεταξύ των οποίων το Όσκαρ καλύτερου ανδρικού ρόλου.
"Ήταν μοναδικό. Η μνήμη και οι γνώσεις του ήταν απλά απίστευτες" δήλωσε ο νευροψυχίατρος Ντάνιελ Κρίστενσεν στο Πανεπιστημίου της Γιούτα.

Αιτία της ιδιαιτερότητας του Κιμ Πικ ήταν μία εγκεφαλική βλάβη κατά τη διάρκεια της γέννησης του. Μεγαλώνοντας ο Κιμ αποφάσισε να ζήσει απομονωμένος, διαβάζοντας χιλιάδες βιβλία.
O Peek ήταν σε θέση να απομνημονεύει τα πράγματα από την ηλικία των 16-20 μηνών. Διάβαζε βιβλία, τα απομνημόνευε, και στη συνέχεια τα τοποθετούσε ανάποδα στο ράφι για να αποδείξει ότι είχε τελειώσει την ανάγνωση τους, μια πρακτική που διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Διάβαζε ένα βιβλίο σε μία περίπου ώρα, και θυμόταν σχεδόν όλα όσα είχε διαβάσει, σε πλήθος θεμάτων που αφορούσαν σε δεκαπέντε διαφορετικούς τομείς (ιστορία , λογοτεχνία, γεωγραφία, αριθμούς, αθλητικά, μουσική, ημερομηνίες,τηλ.καταλόγους ,κλπ)
Η τεχνική της ανάγνωση του αποτελούνταν από την ανάγνωση στην αριστερή σελίδα με το αριστερό του μάτι και η δεξιά σελίδα με το δεξί μάτι του και με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να διαβάσει τις δύο σελίδες συγχρόνως περίπου σε 8-10 δευτερόλεπτα ανά σελίδα. Είχε απομνημονεύσει το 99% των τουλάχιστον περίπου 12.000 βιβλίων που είχε διαβάσει (Σε 16 μήνες είχε διαβάσει όλον τον Σαίξπηρ, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη)

Μπορούσε να βρει στη στιγμή ποιων αριθμών το γινόμενο ήταν ο αριθμός 1.234.567.890. Σημειώστε ότι ένας μαθηματικός που γνωρίζει τον κατάλληλο αλγόριθμο χρειάζεται 2 λεπτά για να βρει όλους τους πρώτους αριθμούς ανάμεσα στο 301 και το 393.

Δεν υπήρξε μουσικό θαύμα αλλά οι μουσικές του δυνατότητες ήταν τεράστιες. Θυμόταν συντελεστές χιλιάδων μουσικών έργων με ακρίβεια. Έπαιζε πιάνο , όσο αυτό ήταν δυνατό λόγω της μειωμένης κινητικότητας του. Εντύπωσε έκανε όταν έπαιζε κομμάτια που είχε ακούσει μόνο μία φορά η ακόμη που είχε ακούσει όταν ήταν βρέφος.Οι περισσότεροι είχαν την εντύπωση ότι ήταν αυτιστικός. Έπασχε από την νόσο Ασπέργκερ;Το παρακάτω άρθρο της Λ.Βάρβογλη ίσως μας δίνει την δυνατότητα να καταλάβουμε ίσως καλύτερα το την ιδιομορφία του Κιμ Πικ.
Περισσότερα για τον Κιμ Πικ :
http://www.youtube.com/watch?v=k2T45r5G3kA

Ποιο είναι το προφίλ ενός ατόμου με σύνδρομο Ασπέργκερ;

Λίζα Βαρβόγλη, Διδάκτωρ Ψυχολογίας και μέλος της ερευνητικής ομάδας του Children's Hospital της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

Συχνά στην κοινωνική ζωή μας αναρωτιόμαστε γιατί κάποιος /-α μπορεί να έχει τόσο παράξενη συμπεριφορά που τον / την κάνει να ξεχωρίζει από το πλήθος. Ο νεαρός στο μπαρ που πίνει σκέτο χυμό και κλείνει με τα χέρια τα αφτιά του όταν ανεβαίνει η ένταση της μουσικής κάνει τα κεφάλια της παρέας και των διπλανών του να γυρίσουν. Αλλά και το άτομο που έχει μεγάλη δυσκολία να πιάσει ψιλοκουβέντα όταν γνωρίζεται με ένα νέο πρόσωπο ή ο «κομπιουτεράς» που είναι προσηλωμένος στην οθόνη του και δεν ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει γύρω του, το παιδάκι που προτιμά να μείνει στην τάξη και να λύσει εξισώσεις αντί να παίξει μπάλα είναι χτυπητά παραδείγματα συμπεριφοράς που, χωρίς να ενοχλεί, καταγράφεται ως παράξενη και ξενίζει.
Σε μια από τις αγαπημένες ταινίες των σινεφίλ, τον «νθρωπο της βροχής», ο Ντάστιν Χόφμαν υποδύεται έναν πανέξυπνο αλλά πολύ παράξενο άνθρωπο. Αν και ειπώθηκε ότι στην ταινία υποδύεται ένα άτομο με αυτισμό, η σωστή ψυχολογική διάγνωση είναι «σύνδρομο Ασπέργκερ» (Asperger's syndrome), μια πάθηση που συγγενεύει με τον αυτισμό. Ενώ ο αυτισμός είναι σπανιότερος και θεωρείται αναπηρία, και παιδιά με αυτή τη διάγνωση συνήθως φοιτούν σε ειδικά σχολεία, το σύνδρομο Ασπέργκερ είναι αρκετά διαδεδομένο και το άτομο που το έχει, παιδί ή ενήλικος, απλώς δείχνει διαφορετικό ή παράξενο. Ως κοινωνία έχουμε την τάση να συνοφρυωνόμαστε και να δυσανασχετούμε στην παρουσία του διαφορετικού. Όταν όμως το διαφορετικό ή παράξενο γίνεται αναγνωρίσιμο, τότε οι προκαταλήψεις μας καταρρέουν και το αποδεχόμαστε, πράγμα που έχει άμεση συνέπεια τις ομαλές διαπροσωπικές σχέσεις.
Αν δίναμε ένα τεστ για αυτισμό στον γενικό πληθυσμό, θα βρίσκαμε ότι ένα στα 300 άτομα, αν όχι περισσότερα, θα «περνούσαν», σύμφωνα με τον Simon Baron-Cohen, ψυχολόγο στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ της Αγγλίας. Ο ίδιος μάλιστα λέει ότι από τα άτομα που θα περνούσαν το τεστ αυτό τα περισσότερα θα ήταν επιστήμονες γένους αρσενικού. Στην έρευνά του, οι εθελοντές φοιτητές (χωρίς διάγνωση) σε τμήματα θετικών επιστημών και τεχνολογίας πήραν βαθμολογία πάνω από 32 στο τεστ για σύνδρομο Ασπέργκερ (με 50 το ανώτατο), ενώ οι φοιτητές των ανθρωπιστικών επιστημών και των τεχνών είχαν σαφώς χαμηλότερη βαθμολογία. Ακόμη, είναι ενδιαφέρουσα η παρατήρηση ότι το σύνδρομο αυτό εμφανίζεται συχνότερα στους άνδρες από ό,τι στις γυναίκες (με αναλογία 10 άνδρες προς μία γυναίκα). Ο δρ Baron-Cohen παρατηρεί ότι στις σύγχρονες κοινωνικές δομές δίνονται πολλές ευκαιρίες αρίστευσης στα άτομα με σύνδρομο Ασπέργκερ, όπως π.χ. στο πεδίο της εφαρμοσμένης πληροφορικής.
Ποιο είναι λοιπόν το προφίλ ενός ατόμου με σύνδρομο Ασπέργκερ;
Κατ' αρχήν η νοημοσύνη αυτών των ατόμων είναι κανονική ή ανώτερη και έχουν πολύ δυνατή μνήμη. Κάποια από αυτά τα άτομα έχουν ιδιαίτερες ικανότητες ή ταλέντα, όπως μια ιδιαίτερη ικανότητα να αφοσιώνονται στη λεπτομέρεια και να ασχολούνται απρόσκοπτα με κάτι που τους ενδιαφέρει. Συχνά παρουσιάζουν το φαινόμενο της υπερλεξίας, δηλαδή επιδεικνύουν ένα θαυμάσιο λεξιλόγιο, χωρίς όμως να καταλαβαίνουν την ακριβή σημασία των λέξεων. Και εδώ ακριβώς επικεντρώνονται οι δυσκολίες τους, στη λεκτική και διαπροσωπική ή κοινωνική επικοινωνία και επαφή. Έτσι, το άτομο με σύνδρομο Ασπέργκερ αποφεύγει να κοιτάξει τον συνομιλητή του στα μάτια και ενώ έχει την επιθυμία να κάνει φίλους δεν έχει ιδέα από πού να αρχίσει και τι ακριβώς να κάνει για να αποκτήσει και να κρατήσει τους φίλους, κάτι το οποίο είναι αυτονόητο για τους περισσότερους από εμάς. Συχνά τα άτομα με Ασπέργκερ φαίνεται να είναι αγενή ή επιδεικνύουν προβληματικές συμπεριφορές, αλλά αυτό είναι το άμεσο αποτέλεσμα της στενής και περιορισμένης αντίληψης που έχουν για τα διάφορα κοινωνικά φαινόμενα. Τα άτομα αυτά μπορούν να μάθουν τους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς αλλά θα πρέπει να τους διδαχθούν, όπως κάποιος άλλος θα μάθαινε την τεχνική για να παίζει πιάνο, π.χ.
Πρόκειται για άτομα που δεν θέλουν να ξανοιχτούν και να επικοινωνήσουν με τους γύρω τους;
Η επιστημονική απάντηση είναι ότι σαφέστατα όχι. Το σύνδρομο Ασπέργκερ συνεπάγεται μια τέτοιου είδους εγκεφαλική «καλωδίωση» που καθιστά δύσκολη την επεξεργασία λεπτών μη λεκτικών πληροφοριών. Το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου και μια άλλη δομή του που ονομάζεται «αμύγδαλα» (λόγω σχήματος) παίζουν σημαντικό ρόλο στην κοινωνική συμπεριφορά. Έτσι, ο «κοινωνικός» εγκέφαλος αυτών των κατά τα άλλα υγιών ατόμων δεν έχει εξελιχθεί όπως θα έπρεπε.
Εύλογα λοιπόν μπορεί να αναρωτηθεί κανείς ποια είναι η χρησιμότητα της διάγνωσης και αν πρόκειται για μία ακόμη ετικέτα την οποία θα φέρει το άτομο για την υπόλοιπη ζωή του. Ξεκινώντας από το γεγονός ότι το σύνδρομο Ασπέργκερ είναι μια νευρολογική αναπτυξιακή διαταραχή που συνοδεύει το άτομο για όλη του τη ζωή, η σωστή διάγνωση προκαλεί ανακούφιση τόσο στο ίδιο το άτομο όσο και στην οικογένειά του. Ξαφνικά τα κομμάτια του μπερδεμένου παζλ, δηλαδή όλες οι περίεργες συμπεριφορές, η απομόνωση, η ανεξήγητη παράξενη σκέψη και προσωπικότητα του ανθρώπου, μπαίνουν σε τάξη και σχηματίζουν μια καθαρή εικόνα δίνοντας μια λογική εξήγηση.
Το άτομο αποκτά το γνώθι σ' αυτόν και οι οικείοι του αντιλαμβάνονται ποιες είναι οι δυνατότητες και ποιες οι αδυναμίες του, πράγμα χρήσιμο για την κατάστρωση εκπαιδευτικών και επαγγελματικών σχεδίων.

«Πρέπει να εφεύρουμε αρρώστιες»

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΛΙΝΑΡΔΟΥ
Ασαφής παραμένει ο ακριβής αριθμός των ανθρώπων που έχουν νοσήσει παγκοσμίως από τον ιό της γρίπης, αλλά και όσων έχουν πεθάνει εξαιτίας του.
Σύμφωνα, ωστόσο, με εκτιμήσεις του Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων στις ΗΠΑ (Centre for Disease Control and Prevention), μέχρι στιγμής έχουν ασθενήσει περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, ενώ ανεξάρτητοι ερευνητές ανεβάζουν τον αριθμό στα 5 εκατομμύρια.
Η γιατρός του αμερικανικού κέντρου Anne Schuchat επισήμανε πως «αρκετοί που νόσησαν, αλλά είχαν ελαφριά συμπτώματα, δεν πήγαν σε νοσοκομείο, οπότε δεν έχει εξακριβωθεί εάν επρόκειτο για τον συγκεκριμένο ιό ή όχι».
*Το ίδιο θολή εμφανίζεται και η εικόνα για τους θανάτους που αποδίδονται στον Η1Ν1. Στην Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας μέχρι τώρα έχουν αναφερθεί 5.400 επιβεβαιωμένοι θάνατοι σε 160 χώρες. Ποιος μπορεί, όμως, να μιλήσει με ακρίβεια όταν σύμφωνα με τους ειδικούς «ο ιός σκοτώνει με διάφορους τρόπους, όπως πνευμονία, καρδιακή ανακοπή κ.λπ.».
Σύμφωνα με τη στατιστική του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών, πάνω από τους μισούς ασθενείς που νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομεία των ΗΠΑ εξαιτίας της νόσου και περίπου το ένα τέταρτο των ασθενών που κατέληξαν από τον ιό της γρίπης των χοίρων είναι παιδιά και ενήλικες κάτω των 25 ετών.
Επιφυλακτικότητα με το εμβόλιο
Στο μεταξύ, σε διάφορες χώρες του κόσμου ομάδες ακαδημαϊκών και πανεπιστημιακών, όπως για παράδειγμα στον Καναδά, έχουν ξεκινήσει αγώνα δρόμου ώστε να πείσουν τον κόσμο να εμβολιαστεί, καθώς διαπιστώνεται έντονη επιφυλακτικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις το 1/3 των Καναδών έχουν δηλώσει πως θα πάρουν το νέο εμβόλιο. Ακόμη και σε κατάσταση πανδημίας, ο κόσμος είναι περισσότερο επιφυλακτικός από ποτέ. Καθημερινά στον διεθνή τύπο βλέπουν το φως της δημοσιότητας αντίθετες απόψεις που αν δεν πείθουν, τουλάχιστον υποψιάζουν αφενός για τα οφέλη του νέου εμβολίου και αφετέρου για το μηχανισμό marketing των περισσότερων φαρμακοβιομηχανιών.
*Στις περισσότερες χώρες διεξάγονται δημοσκοπήσεις με θέμα τη λήψη ή όχι του εμβολίου. Στις ΗΠΑ, το ένα τρίτο των πολιτών δηλώνει ότι δεν θέλει να εμβολιαστούν τα παιδιά του.
Πρόσφατα, συντάκτες της εφημερίδας «Le Monde diplomatique» θύμισαν κάποια λόγια που ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια της Πανευρωπαϊκής Ιατρικής Συνόδου στη Μάλτα, με χορηγούς τις εταιρείες παραγωγής αντιγριπικών εμβολίων και αντιιικών φαρμάκων, τον Σεπτέμβριο του 2005.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, τότε «ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ ανακοίνωσε πως δεν γνωρίζουμε το πότε, αλλά αναμένεται να εκδηλωθεί μία πανδημία γρίπης. Λείπει μόνον μια συνθήκη για την πραγματοποίηση αυτού του γεγονότος, ένας ιός ικανός να μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο». Κατά τη διάρκεια εκείνης της Συνόδου έχει καταγραφεί το περίφημο: «Για να πουληθούν τα φάρμακά μας πρέπει να εφεύρουμε αρρώστιες»!
*Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όμως, έχει και η κίνηση της Γαλλίας να παραπέμψει τρεις φαρμακοβιομηχανίες στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, διότι, σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας «Le Monde», «έχει αποκαλυφθεί το μέγεθος αυτής της νέας τακτικής που θέλει νέους πελάτες που να νομίζουν ότι κινδυνεύουν, για να πωλούνται τα νέα πανάκριβα και και επικίνδυνα φάρμακα».