14 Φεβρουαρίου 2010

Προπαγανδιστικοί μύθοι -και τρομοκρατία- περί χρεοκοπίας


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

«Χρεοκοπεί άραγε μια χώρα όταν επί σειρά ετών έχει ελλείμματα; Ναι, είναι η απάντηση που προσπαθούν να υποβάλουν. Οχι, είναι η σωστή απάντηση. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία.

Για του λόγου το αληθές, ας δούμε τι γίνεται στις οικονομικές υπερδυνάμεις του πλανήτη - την ευρωζώνη, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία.

Και οι τρεις, ολόκληρη τη δεκαετία 2001-2010 (εννοείται ότι για το 2010 αναφερόμαστε σε προβλέψεις) είχαν ελλείμματα και μόνο ελλείμματα και τα δέκα ανεξαιρέτως συνεχή χρόνια!

Η ευρωζώνη 6,6% για το 2010 και 6,2% για το 2009, αλλά και 2,5% το 2002 ή 3% το 2003.

Πολύ χειρότερη η κατάσταση στις ΗΠΑ: έλλειμμα 10% το 2010 και 12,5% το 2009 ή 5,9% το 2008. Επίσης 3,7% το 2002 και 4,8% το 2003.

Στην Ιαπωνία απερίγραπτα χειρότερα τα πράγματα: έλλειμμα 8% το 2002 και επίσης 8% το 2003, αλλά και 5,8% το 2008 και 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Για ολόκληρη τη δεκαετία, τα ελλείμματα της Ιαπωνίας ήταν σαφώς χειρότερα από αυτά της Ελλάδας!

Ναι, λένε κάποιοι, όμως η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος. Η Ιαπωνία να δείτε! Στο 135,4% (!) του ΑΕΠ της βρισκόταν το δημόσιο χρέος της ήδη από το 2000 και καθόλου δεν έχει μειωθεί στη διάρκεια της δεκαετίας. Αντιθέτως έχει εκτοξευθεί στο 197,2% (!), όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν 112,6% το 2009 και εκτιμάται ότι θα φτάσει στο 125% το 2010.

Επειτα, ο περιορισμός της συζήτησης στο δημόσιο χρέος δεν επιτρέπει την πλήρη απεικόνιση της κατάστασης.

Αν επεκτείνουμε την ανάλυση στο συνολικό χρέος κάθε χώρας (το σύνολο του ποσού δηλαδή που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες, άρα δημόσιο συν ιδιωτικό χρέος), η εικόνα αλλάζει εντυπωσιακά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ. Εξαιρετικά υψηλό, μπορεί να νομίσει κανείς. Ισως, αλλά ο μέσος όρος της Ε.Ε. είναι... 175%! Ιδιο δηλαδή με της Ελλάδας.

Στο συνολικό χρέος δε καθόλου «πρωταθλήτρια» της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα. Την ξεπερνούν η Ολλανδία (!) με 234%, η Ιρλανδία με 222%, το Βέλγιο με 219%, η Ισπανία με 207%, η Πορτογαλία με 197%, η Ιταλία με 194% και πάει λέγοντας.

Εντυπωσιακά στοιχεία προκύπτουν επίσης όταν ασχοληθεί κανείς με το εξωτερικό χρέος μιας χώρας (πόσα χρωστούν δηλαδή το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες μιας χώρας σε ξένες τράπεζες, δεδομένου ότι πάντα ένα τμήμα του χρέους αναφέρεται σε τράπεζες της ίδιας της χώρας).

Περιορίζοντας το δείγμα στις βαλλόμενες μεσογειακές χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) και στην Ιρλανδία, η οποία ως... χώρα-φούσκα του νεοφιλελευθερισμού έχει συρρικνωμένο σχετικά δημόσιο χρέος αλλά αστρονομικό χρέος επιχειρήσεων και ιδιωτών, προκύπτει μια εντελώς διαφορετική κατάταξη αυτών των χωρών.

Στο εξωτερικό χρέος, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το... 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ.

Σε σαφώς καλύτερη μοίρα βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Υπάρχουν κι άλλες χώρες της ευρωζώνης, λοιπόν, που στην πραγματικότητα χρωστούν περισσότερα στις τράπεζες ή στους ξένους από την Ελλάδα».

Το χρήμα να αλλάζει χέρια


Το χρήμα πρέπει να αλλάζει συνέχεια χέρια με μεγάλη ταχύτητα. Ειδάλλως, δημιουργείται πρόβλημα στον οικονομικό οργανισμό.
Ιδού ένα παραδοξολογικό έως σουρεαλιστικό χαρακτηριστικό παράδειγμα του σημερινού οικονομικού μας αξιώματος:
Σ' ΕΝΑ χωριό που ζει από τον τουρισμό, τα πάντα έχουν νεκρωθεί λόγω της κρίσης. Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται από τον άλλον. Ο καιρός περνά μέσα σ' αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα, ώσπου ύστερα από έναν μήνα, όπου όλοι βαράνε μύγες, έρχεται επιτέλους κάποιος τουρίστας και ζητάει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού.
Ο ξενοδόχος τού λέει την τιμή και την έκπτωση, κι εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 ευρώ. Πριν ακόμα ανέβει στο δωμάτιό του, ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στον χασάπη, στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 ευρώ. Ο χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας. Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και σπεύδει στο μπουρδελάκι, να το δώσει στην πουτάνα του χωριού που της χρωστάει κάποιες ώρες άγριου, απύθμενου σεξ που πέρασαν μαζί. Εκείνη, με τη σειρά της, δίνει τα 100 ευρώ στον ξενοδόχο για τις βραδιές που χρησιμοποίησε με πίστωση τα δωμάτιά του για τους πελάτες της.
ΜΟΛΙΣ η επί χρήμασι εκδιδομένη άφησε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, κατεβαίνει ο τουρίστας από το δωμάτιό του και λέει στον ξενοδόχο ότι τελικά άλλαξε γνώμη και θα φύγει απ' το χωριό. Ο ξενοδόχος τού δίνει πίσω τα 100 ευρώ, που πήρε απ' την πουτάνα, αφού έκαναν τον γύρο του χωριού.
ΑΥΤΟ είναι ο σουρεαλισμός στην οικονομία. Τελικά, δεν υπήρξε καθόλου εισόδημα για το χωριό, τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε, και όλα τα χρέη του χωριού ξεπληρώθηκαν...

12 Φεβρουαρίου 2010

Ιδεοληψίες...και φοβικά σύνδρομα


Μετανάστευση, ιθαγένεια, έθνος, δικαιώματα, πατρίδα. «Η συζήτηση -δηλαδή ποια συζήτηση; μήπως ο μονόλογος;- γίνεται ακόμη και μεταξύ λογίων και επιστημόνων, με τρόπο ανατριχιαστικά δημοσιογραφικό, με επιπολαιότητες, με ανακρίβειες, με αμετροέπειες»...
Αυτά σημειώνει στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Διαβάζω» ο Αλέξης Ζήρας. Ως ελάχιστη συμβολή στον αναγκαίο διάλογο, παραθέτονται αποσπάσματα από το ενδιαφέρον αυτό σημείωμα: «Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών αποφεύγουν να δηλώσουν ότι η αποδόμηση των επιμέρους εθνών και κοινωνιών της Ευρώπης είναι συστατική προϋπόθεση για την υλοποίηση του "οράματος" των "Ηνωμένων Πολιτειών" της (...). Τα 2-3 τελευταία χρόνια, με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης, οι ισχυροί εταίροι μας έκαναν πολύ αυστηρότερο, έως απαγορευτικό τον έλεγχο εισόδου των μεταναστών στις χώρες τους. Προέκριναν έτσι ορισμένα κράτη, όπως η Ελλάδα, με εγγενή προβλήματα διοίκησης και σχεδόν ανύπαρκτη στρατηγική υποδοχής, να παίξουν τον ρόλο των "χωρών συσσώρευσης" (...). Τα προβλήματα ένταξης και συνύπαρξης των μεταναστών στη χώρα μας άρχισαν να γίνονται πιεστικά μετά το 2000, όταν οι φραγμοί εισόδου τους στην "εκσυγχρονισμένη" Ε.Ε. οδήγησαν στην εδώ γεωμετρική άνοδο του αριθμού τους. Τότε άρχισε να ξυπνάει και να εξαπλώνεται ο φόβος για τον άλλο, τότε άρχισαν καθαρά οι ιδεολογικοί αναχρονισμοί και οι σοβινισμοί από πολιτικές ομάδες της άκρας δεξιάς (...). Δεν υπάρχει αμφιβολία ωστόσο ότι η ενοχή και ο φόβος για τον άγνωστο άλλο, προτού πάρουν για μια ακόμα φορά το πολιτικό τους πρόσημο, είναι αντιδράσεις με βαθύτερα αίτια, πολύ βαθύτερα και πολύ ευρύτερα από όσα νομίζουν οι θεωρητικές προσεγγίσεις της αριστεράς και των ευκαιριακά φίλα προσκείμενων πανεπιστημιακών της (...). Και το όλο πράγμα σπρώχνεται στην κυριολεξία σε μια λύση σπουδής από την παρούσα κυβέρνηση, όχι λόγω πραγματικού ενδιαφέροντος για τις κοινωνικές ομάδες των μεταναστών και της ενσωμάτωσής τους, αλλά λόγω της υπόρρητης ή φανερής ελπίδας ότι έτσι θα βελτιωθούν τα οικονομικά του κράτους, των ασφαλιστικών Ταμείων, αλλά θα ενισχυθούν και οι πλειοψηφίες της προσεχούς εκλογικής κάλπης»...
Ο υπό ψήφιση νόμος για τα δικαιώματα των αλλοδαπών και την απόδοση της ιθαγένειας να γίνει πράξη και να καταστούν και αυτοί, με τις απαραίτητες βεβαίως προϋποθέσεις και τους περιορισμούς, ισότιμα μέλη της ελληνικής κοινωνίας. Άλλωστε κατά τον Ισοκράτη "Ελληνες εισίν οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες".

6 Φεβρουαρίου 2010

Κύριοι δυστυχώς επτωχεύσαμε




«Κύριοι, δυστυχώς, επτωχεύσαμεν»

ΕΔΗΛΩΣΕΝ περίλυπος ο Χαρίλαος Τρικούπης στη Βουλή των Ελλήνων το 1893. Είχε προηγηθεί η βίαιη ανθελληνική εκστρατεία στο εξωτερικό, αλλά και πολύ σκληρά αντιλαϊκά μέτρα στο εσωτερικό. Ανεπιτυχώς προσπάθησε ο Χαρίλαος να δανειστεί κι άλλο, έστω και πανάκριβα. Οι τραπεζίτες και οι κυβερνήτες της Ευρώπης τού έκλεισαν τις στρόφιγγες.

ΚΙ όμως όλα είχαν ξεκινήσει τόσο ωραία... Φάγαμε βέβαια μια μικρή πτωχευσούλα στα 1827, αλλά αυτή παραδόξως μας ωφέλησε. Μας έσωσε! Είχε εγκρίνει οι εγγλέζικες τράπεζες περίπου 3 εκατομμύρια λίρες ονομαστικά δάνεια προς τους οπλαρχηγούς. Στα χέρια τους όμως έφτασαν μόλις 600 χιλιαρικόπουλα, τα οποία, όπως πήγαινε η όλη φάση, μάλλον θα τα κλαίγανε οι Εγγλέζοι. Το 1827 δεν είχε καν ιδρυθεί ελληνικό κράτος, από ποιον θα τα έπαιρναν πίσω;... Ετσι, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ύστερα από συμφωνία των μεγάλων δυνάμεων έγινε η ναυμαχία στο Ναυαρίνο, η επανάσταση ενίκησε, αποκτήσαμε κράτος, οπότε από κάποιον είχανε λαμβάνειν.

ΦΥΣΙΚΑ τα πήρανε πίσω με το παραπάνω... Ο Καποδίστριας, ως γνωστόν, έβαλε μέχρι και δικά του λεφτά από την προσωπική του περιουσία για να λειτουργήσει το κράτος -αφού Λονδίνο και Παρίσι δεν τον δανείζανε γιατί ήταν ρωσόφιλος- και στη συνέχεια εξέδωσε ακάλυπτα χαρτονομίσματα... Αφού δολοφονήθηκε, μετά δανείσανε τον Οθωνα 60 εκατομμύρια φράγκα, από τα οποία τα 33 τον υποχρέωσαν να τα δώσει αμέσως πίσω για τα «δάνεια της ανεξαρτησίας». Για εκείνα εκεί, δηλαδή, τα εξακόσια χιλιαρικόπουλα που είχανε πάρει σε λίρες οι οπλαρχηγοί για να ντουφεκάνε.

ΤΟΥ περισσέψανε 27 εκατομύρια του Οθωνα. Ευτυχώς με μόλις 12,5 αγόρασε το 1843 από τους Τούρκους την Αττική, τη Φθιώτιδα και την Εύβοια. Τζάμπα πράγμα! Πού να φανταστούνε οι Τουρκαλάδες τι υπεραξίες θα προέκυπταν απ' αυτά τα οικόπεδα ύστερα από μόλις 15ο χρονάκια...

ΜΑΣ έπιασε όμως αμόκ... Θέλαμε να τα αγοράσουμε όλα από τους Τούρκους! Οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες που μας δίνανε δάνεια με υψηλά επιτόκια, έτριβαν τα χεράκια τους... Αγοράσαμε τη Θεσσαλία, φτιάξαμε στρατό, χρηματοδοτήσαμε τον κρητικό αγώνα.

ΕΡΧΕΤΑΙ και ο Χαρίλαος Τρικούπης και προσπαθεί να αναμορφώσει τον δημοσιονομικό και διοικητικό οργανισμό της χώρας οραματιζόμενος τη μεγάλη ανάπτυξη και την εκβιομηχάνιση. Με νέο δανεισμό φτιάχνει και το γνωστό σιδηροδρομικό δίκτυο που... απολαμβάνουμε έως σήμερα. Τη γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου δεν πρόλαβε.

ΔΙΟΤΙ το 1885 ο Χ. Τρικούπης χάνει τις εκλογές από τον Δηλιγιάννη, ο οποίος δεν μπορεί να εξυπηρετήσει... τα τεράστια δάνεια κι έτσι το 1892 ξανακερδίζει τις εκλογές ο Τρικούπης, που δεν κατάφερε με τη σειρά του να συνάψει νέο εξωτερικό δάνειο και παραιτείται...

Η κυβέρνηση Ράλλη - Σωτηρόπουλου που τον αντικαθιστά τα βρίσκει πάρα πολύ σκούρα και ξαναπαραδίδει στον Τρικούπη. Ο εξωτερικός δανεισμός της Ελλάδας έχει φτάσει 585,4 εκατομμύρια φράγκα. Ο Χαρίλαος λέει: «Δυστυχώς, κύριοι, επτωχεύσαμεν»...

ΤΙ έγινε μετά; Ο καταστροφικός ελληνο-τουρκικός πόλεμος του 1897 με κατάληξη την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) από τους ξένους και ντόπιους πιστωτές της χώρας, τους λεγόμενους «ομολογιούχους». Ανάλογη φάση! Οικονομική «βοήθεια» με παραχώρηση του δικαιώματος να κάνουν κουμάντο οι ξένοι στην Ελλάδα.

ΗΤΑΝ ένα σχέδιο διάσωσης των πιστωτών και ουχί της χώρας, με νέο εγγυημένο δάνειο 151,3 εκατομμυρίων φράγκων, εξασφαλίζοντας πρώτα απ' όλα στους ομολογιούχους την τακτική είσπραξη των τοκοχρεολυσίων. Προέβλεπε τον έλεγχο των δημόσιων προσόδων και την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, την αποζημίωση με 99 εκατομμύρια φράγκα της Τουρκίας και την κάλυψη των 22,5 εκατ. φράγκων του ελλείμματος και των 31,4 εκατ. του κρατικού χρέους.

Και από τότε η ιστορία συνεχίζεται...

Έρευνες...


(Από τον Ε.ΑΡΑΝΙΤΣΗ)

Επιστημονικοφανείς θεωρίες εναλλάσσονται πλεόν με ταχύτητα που ζαλίζει, προσκαλώντας τον αρχικά εμβρόντητο παρατηρητή σε μια θέση παθητικής εξοικείωσης με την ιδέα ότι αποκαλύψεις αυτού του είδους μπορούν κάλλιστα να διαψεύδουν η μία την άλλη ατιμωρητί, οπότε οι υπόνοιες ότι, στην πραγματικότητα, καμία δεν έχει ουσιαστικό αντίκρισμα, μεγιστοποιούνται.

ΑΥΤΟ ίσχυε ούτως ή άλλως από την εποχή που κάποια απ' τις αμέτρητες πανεπιστημιακές ερευνητικές ομάδες οδηγήθηκε στην άποψη πως οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν υπογράψει συμβόλαια ζωής επιβιώνουν περισσότερο, πιθανόν λόγω της περιστολής του άγχους που υποδαυλίζεται απ' τη σκέψη του θανάτου (!). Εγκαταλείποντας την επιστήμη ως έδαφος αναζήτησης της ερμηνείας των γεγονότων, οι επιστήμονες αφήνουν τους μελλοθάνατους και τις ασφαλιστικές εταιρείες εξίσου ευτυχείς και αφοσιώνονται στην κατάρτιση στατιστικών ερωτηματολογίων: μπορούν σήμερα να μας βεβαιώσουν ότι, αν ζήσεις, είσαι μάλλον ωφελημένος, αν πάλι κερδίσεις το στοίχημα με την ασφαλιστική εταιρεία πεθαίνοντας, είσαι και πάλι ωφελημένος, ή, όπως το έθεσε η Αΐντα Λουπίνο στο We live again, ήδη το 1934, «Αν πιεις πεθαίνεις, αν δεν πιεις πάλι πεθαίνεις...». Σωστό.

ΕΤΣΙ, παρουσιάζοντας το αυτονόητο σαν ανακάλυψη («...αν ο σύζυγος δέρνει τη γυναίκα του δύο φορές την εβδομάδα, το διαζύγιο είναι αναπόφευκτο», πόρισμα ερευνητικής ομάδας Πανεπιστημίου Μπολώνιας!), υποχρεώνονται σύντομα να υποστηρίξουν και το αντίθετο, ομολογώντας ότι όλα είναι στον ίδιο βαθμό πιθανά: προηγουμένως, μας έλεγαν ότι η μόλυνση προκαλεί ανορεξία και μαρασμό, τώρα ενοχοποιείται για την παχυσαρκία (Πανεπιστήμιο Αμπερντίν)· πρώτα εξυμνούσαν τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τώρα αυτά θεωρούνται υπεύθυνα για τον προστάτη· μια φορά κι έναν καιρό εκθείαζαν τις ευεργετικές επιδράσεις του βαθέος και παρατεταμένου ύπνου, τώρα μας λένε ότι μπορεί να πυροδοτήσει εγκεφαλικά επεισόδια. Παλιά κατήγγελλαν ομόφωνα το junk food, τώρα ισχυρίζονται ότι η κατανάλωση πίτσας συμβάλλει στην πρόληψη του καρκίνου χάρη στον συνδυασμό ντομάτας και λίπους. Μέχρι πέρσι, το αυγό παρουσιαζόταν σαν θανάσιμος αγγελιοφόρος του χοληστερινικού overdose, τώρα αθωώθηκε.

ΤΟ ΑΛΑΤΙ, ίσαμε πρόσφατα, ήταν μια βόμβα στο τραπέζι μας· τον περασμένο Μάιο η αδιαφορία για την υπέρταση ξαναέγινε μόδα. Πρώτα μας έλεγαν ότι το λίπος ευνοεί τη διολίσθηση στην πνευματική νωθρότητα· τώρα, μια ομάδα Βρετανών επιστημόνων ή όπως αλλιώς θέλετε να τους πείτε, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, για λόγους που συνδέονται με τις λιποαποθήκες των γοφών και τα λιπαρά οξέα εν γένει, οι αδύνατες κυρίες είναι λιγότερο οξυδερκείς απ' αυτές με καμπύλες.

Τα ξεχάσαμε;




...από το τζάμι φαίνονται τα χιονισμένα βουνά.

Κάπου εκεί είναι ο τόπος σου που δεν θα ξαναβρείς...

(Σπύρος Κατσίμης, Ο μετανάστης, εκδ. Γαβριηλίδης, 2004)

Είμαστε μια κοινωνία όπου η μετανάστευση ανήκει στην παράδοσή της. Στη νεότερη εποχή, στους 17ο και 18ο αιώνες, χιλιάδες κάτοικοι του ελλαδικού χώρου μετακινήθηκαν στην κεντρική Ευρώπη, στη Ρωσία, στη Μαύρη Θάλασσα και την Αζοφική, στη Δυτική και Ανατολική Μεσόγειο. Στα λιμάνια και στα εμπορικά κέντρα της ευρωπαϊκής ενδοχώρας, οι εμπορικές παροικίες των Ελλήνων αποτέλεσαν πρότυπα οικονομικής ανάπτυξης, ενώ συνέβαλαν καθοριστικά στην ενίσχυση του ρεύματος του νεοελληνικού διαφωτισμού και στη διαδικασία της εθνικής αφύπνισης. Στην ανεξάρτητη Ελλάδα η μεταναστευτική κίνηση παρουσίασε νέα άνοδο. Στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στη Νότια Αμερική, στην Αυστραλία, στην Αφρική, στη Γερμανία, στο Βέλγιο και τη Σουηδία, παντού ξενιτεμένοι Ελληνες.

ΕΙΝΑΙ ο Ελληνισμός της Διασποράς, ένα συγκλονιστικό φαινόμενο με εκπληκτικές κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές σημάνσεις. Οι Ελληνες ιστορικά γαλουχήθηκαν με τη μετανάστευση, όπως οι Εβραίοι και οι Κινέζοι. Και βίωσαν στο πετσί τους το σκληρό συναίσθημα του ξένου, εκείνο που γεννιέται από την αποξένωση κι από τον τρόμο για την επιθετικότητα των ντόπιων στις κοινωνίες υποδοχής. Τότε που πιλοτάρανε τα σλέπια του Δούναβη, τότε που χτίζανε τη σιδηροδρομική επικοινωνία με την αμερικανική Δύση, τότε που κατέβαιναν στου Βελγίου τις στοές, τότε που λάδωναν τις μηχανές στις γερμανικές φάμπρικες. Γιατί δεν ήταν όλοι Ράλληδες, Ροδοκανάκηδες, Αβέρωφ, Βαλλιάνοι, ή Ζωσιμάδες.

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ κέντρο και η διασπορά σε πλήρη ευτυχία, οι πανηγυρικοί λόγοι στις αγαθοεργίες των ομογενών, οι εθνικοί γαλαξίες, η αιώνια πίστη στην ελληνικότητα του απόδημου αδελφού. Καμαρώνουμε στα πονηρά επιτεύγματα, πόσο χαρισματικοί αποδειχθήκαμε στην ξενιτιά.

ΣΗΜΕΡΑ γέμισε η Ελλάδα μετανάστες. Εμείς, σαν παγώνια φουσκωμένοι από εθνική αυταρέσκεια, επηρμένοι από τη μαγεία ενός ψευδεπίγραφου πλούτου και μιας επίπλαστης καλοπέρασης, παρακολουθούμε τον αγώνα για επιβίωση δεκάδων χιλιάδων ξένων στον τόπο μας. Υποδόριος ο αποτροπιασμός μας και μόνο στην παρουσία τους, επιχείρημα εναντίον τους η φτώχεια και η εξαθλίωσή τους. Με ισχυρές δόσεις προγονοπληξίας θα αντιμετωπίσουμε και τούτη την αλήθεια. Να φύγουν οι ξένοι, αυτοί οι ένοχοι της εθνικής μας απαξίωσης, αυτοί οι υπονομευτές της εθνικής μας υπεροχής. Γιατί είμαστε ανώτεροί τους.

ΤΟΣΟ επιτυχώς καταφέραμε να κοντύνουμε το παρελθόν μας!

Η ιδεολογική μάχη στην Ελλάδα


Όταν πριν 10 χρόνια περίπου η χώρα μας πάλι είχε στόχο τη σύγκλιση και την εναρμόνιση με τις πιο προηγμένες χώρες της Ευρώπης, η Ελλάδα στο Σύνταγμα, στις λαοσυνάξεις, διαδήλωνε απέναντι στον κίνδυνο να χάσει την «ορθόδοξη πίστη της» με τις ταυτότητες. Ο τότε αρχιεπίσκοπος έκανε δημοψηφίσματα, ο μετέπειτα πρωθυπουργός τα υπέγραφε. Όταν ο Καραμανλής ανέλαβε την κυβέρνηση, λησμόνησε να διορθώσει την κατάσταση μπας και σώσουμε την πίστη μας. Παραδόξως, και στον Χριστόδουλο διέφυγε να του υπενθυμίσει αυτή τη μικρή λεπτομέρεια. Ούτε ξανακούσατε τίποτα για ταυτότητες και απώλεια της πίστης μας. Ο στόχος όμως είχε επιτευχθεί. Ο εκσυγχρονισμός ματαιώθηκε, η χώρα σταδιακά απομακρύνθηκε από όλα τα ευρωπαϊκά κεκτημένα, κανόνες και συμπεριφορές. Τα αποτελέσματα τα ζούμε φέτος.
Αν η κοινή γνώμη συγχυσμένη ανάμεσα στην κυνική πολιτική ρηχότητα και το τηλεοπτικό λαϊκισμό μπερδεύεται, πιστεύει κάποτε στις εύκολες λύσεις και στους εχθρούς –Ευρωπαίους ή μετανάστες– που φταίνε για όλα τα δεινά μας, να είστε βέβαιοι ότι αυτοί ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει. Απλώς, ακόμα και την τελευταία ώρα, στο χείλος του γκρεμού, υπερασπίζονται τον κόσμο τους, τα προνόμιά τους.
Κάνε ένα πείραμα. Μεθαύριο Κυριακή, αγόρασε 5-6 κυριακάτικες εφημερίδες. Θα δεις με έκπληξη, πως ανεξαρτήτως του χρώματος της κάθε εφημερίδας, όποιο κόμμα κι αν υποστηρίζει, όλοι ξέρουν, γράφουν, αναλύουν την ίδια πραγματικότητα. Οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, διεθνείς οργανισμοί, σύλλογοι, από τον ΣΕΒ και το ΙΟΒΕ ως το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, όλοι συμφωνούν στο πρόβλημα. Μια χώρα που ο ένας μισθωτός στους τρεις πληρώνεται από το δημόσιο, που δεν παράγει τίποτα, που δεν εξάγει τίποτα, αλλά καταναλώνει αφειδώς, που είναι τελευταία στην παιδεία, την έρευνα και την τεχνολογία, χωρίς επιχειρήσεις, χωρίς υψηλού επιπέδου θέσεις εργασίας, που δανείζεται 50 με 80 δις το χρόνο για να επιβιώσει, που ο δημόσιος προϋπολογισμός πηγαίνει στους τόκους των δανείων και τους μισθούς των υπαλλήλων, που δεν έχει φράγκο για παιδεία, υγεία, για να μαζέψει τα σκουπίδια, να φτιάξει ένα δρόμο. Αυτή η χώρα δεν έχει κανένα μέλλον. Ή θα αλλάξουμε τα πάντα ή θα χρεοκοπήσουμε καταγγέλλοντας την παγκοσμιοποίηση, τους κερδοσκόπους, τα διευθυντήρια των Βρυξελλών και τους μετανάστες.
Τους τελευταίους μήνες ως κοινωνία έχουμε συνειδητοποιήσει αρκετά πράματα. Όμως, δυστυχώς, δεν έχουμε καμία πολυτέλεια χρόνου. Κάθε χαμένη μέρα κάνει τη σωτηρία πιο δύσκολη. Συζητάμε αν θα φορολογηθούν ο 15ος και 16ος μισθός των υπαλλήλων της Βουλής, αν θα πάρουν αύξηση φέτος όσοι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν αποδοχές υψηλότερες των 2.000 ευρώ, αν θα κοπεί κανένα επίδομα του δημοσίου από τα καμιά 50αριά που έχουν. Την ίδια στιγμή, η δημοσιονομική κατάρρευση έχει περάσει στην υπόλοιπη οικονομία. 150.000 επιχειρήσεις είναι ήδη στο κόκκινο, οι 130.000 άνεργοι που προστέθηκαν το 2009 δεν θα είναι τίποτα μπροστά στο 2010. Σ’ αυτή τη χώρα, με την υστερική συμπεριφορά, τη μηδενική κοινωνική συνείδηση, 1 εκατομμύριο άνεργοι είναι ένα εφιαλτικό μέλλον. Αύριο θα ζούμε σε μια ζούγκλα, έναν κοινωνικό πόλεμο, όλοι εναντίον όλων, και θα απορούμε πώς ένα χρόνο πριν συζητούσαμε για επιδόματα και αφορολόγητα. Θα είναι όμως αργά.
Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα η κυβέρνηση «παίρνει μέτρα». Σωστά αρκετά από αυτά. Όμως η ιδεολογική μάχη έχει χαθεί. Γιατί δεν έχει καν δοθεί. Απ’ τη μια μεριά ο πολίτης βομβαρδίζεται με φόρους, εισφορές, μειώσεις μισθών, ΦΠΑ. Και από την άλλη μεριά οι δυνάμεις της καθυστέρησης και της μιζέριας παίζουν με τους αρχέγονους φόβους, την ανασφάλεια, εφευρίσκουν αποδιοπομπαίους τράγους, αποπροσανατολίζουν, χαϊδεύουν τα αυτιά, αναπτύσσουν όλο το ρεπερτόριο του λαϊκισμού: Είμαστε καλά, οι «άλλοι» είναι εχθροί μας, μας ζηλεύουν, θέλουν να μας πάρουν τα επιδόματά μας, τα σπίτια μας, τη γη μας, την πίστη μας, την πατρίδα μας. Ο φόβος του μέλλοντος είναι πιο δυνατός από τα «μέτρα». Ακόμα κι αν είναι δίκαια, που δεν είναι πάντα.
Η αλλαγή της Ελλάδας δεν μπορεί να γίνει μέσα σε κλίμα φόβου, με το λαϊκισμό να κυριαρχεί στα τηλεοπτικά παράθυρα. Η κρίση είναι ένα καταστροφικό τέλος ή μια καινούργια αρχή. Αν χρησιμοποιήσουμε την κρίση για να αλλάξουμε όλες τις δομές, τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές που μας κρατάνε πίσω σ’ ένα παρελθόν ξεπερασμένο.
Μπορούμε να συζητήσουμε ένα ένα τα μέτρα, τα βήματα και τις τομές που πρέπει να γίνουν και να βρούμε τις πιο ευφυείς και δίκαιες λύσεις. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει χωρίς αισιοδοξία, χωρίς συστράτευση σε μια πανεθνική προσπάθεια εξόδου από το φαύλο κύκλο, χωρίς κοινωνικές συμμαχίες και πολιτικές συγκλίσεις. Χωρίς να κερδηθεί δηλαδή, πριν απ’ όλα, η ιδεολογική μάχη με την καθυστέρηση.
Δεν πρέπει να τα αλλάξουμε όλα γιατί είμαστε υποχρεωμένοι, γιατί μας το επιβάλλουν, γιατί χρεοκοπήσαμε. Αλλάζουμε γιατί μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο απ’ αυτό που ζούμε, αλλάζουμε γιατί θέλουμε εμείς.
Για να μιλήσω λίγο σαν κι αυτούς που κατηγορώ, η Ελλάδα είναι ευλογημένη χώρα. Ευλογημένη από τη γεωγραφία, την ιστορία, το κλίμα. Ακόμα και στο παρά πέντε μπορούμε να σώσουμε την παρτίδα. Αρκεί να το πιστέψουμε, να είμαστε αισιόδοξοι, να αφήσουμε πίσω τους εμπόρους του φόβου και τους επαγγελματίες των «κεκτημένων». Να ξέρουμε ότι αλλάζουμε όχι για να χάσουμε, αλλά για να κερδίσουμε.